పక్కింటబ్బాయి (ఇల్లు మారాడు)

ఔను వాళ్లందరూ ఆపిల్ చెట్టు కింద కూర్చున్నారు

2011-09-19T01:03:00.000-07:00

అనగనగనగా ఓ ఆపిల్ చెట్టు దాని కింద ఓ కుర్రాడు కూచున్నాడు.ఆ కుర్రాడి నెత్తి మీద ఓ ఆపిల్ పండు పడింది."కిందకే ఎందుకు?"అని ప్రపంచంలో కెల్లా సిల్లీ ప్రశ్న వేసుకున్నాడు(దానికి ప్రపంచం ఆశ్చర్యపడేంత సీరియస్ జవాబు కనిపెట్టాడనుకోండి)ఆ కుర్రాడు న్యూటన్ అయ్యాడు.
*****
ఇంకో కుర్రాడు వేరే ఆపిల్ చెట్టు కింద కూచుని ఉండగా మళ్ళీ ఇంకో ఆపిల్ అతని మీద కూడా పడింది.దాన్ని తింటూండగా,"ఈ ఆపిల్ నా ప్రేయసి ముందు మొట్టినా తర్వాత తియ్యగా నోటికందుతుంది"అనుకున్నాడు.ఆ కుర్రాడు తర్వాత్తర్వాత అద్భుతమైన కవి అనిపించుకున్నాడు.
*****
ఓ కుర్రాడు ఆపిల్ చెట్టు కింద కూచున్నాడో లేదో మళ్లీ నెత్తి మీద పడింది పట్టు వదలని ఆపిల్.ఆ కుర్రాడు"ఛా ఇదే ఆపిల్ అందమైన అమ్మాయి బొడ్డు మీద పడి ఉంటేనా..."అనుకున్నాడు గడ్డం గోక్కుంటూ.ఆ కుర్రాడు రాఘవేందర్రావ్ బి.ఎ. గా అభిమానుల్ని సంపాదించుకున్నాడు.
నీతి:ఆ నీతి ఏదో అర్ధమయ్యుంటే ఈ పాటికే ఒక ఆపిల్ చెట్టు వెతుక్కునే వాడివి. సో చలో సిమ్లా

గమనిక: ఈ పోస్ట్ గతం(మార్చి 2009 )లో నేను పక్కింటబ్బాయి (మా

పక్కింటోళ్లకి ) అన్న నా గత బ్లాగులో రాసుకున్నది.

"నేము"లో నేముంది

2011-09-09T06:24:00.000-07:00

"గులాబీ(rose)కి వేరే పేరు పెట్టుంటే... ఆ పేరూ గుబాళించేది. పేరులో ఏముంది" అంటారు షేక్స్పియర్. కానీ గులాబీ అన్న పేరే పెట్టడానికి ఏదో గుబాళించే కారణం దాగి ఉంది అనిపిస్తుంది నాకు. సంస్కృతిని తెలియజెప్పే అనేకానేక విషయాల్లో 'పేరూ కూడా ఒకటి.

తాత పేరు మనవలకి పెట్టుకుని ముచ్చటపడే రోజుల్లో పెద్దలపై గౌరవం ఉండడం, తాత పేరు ఓల్డ్ గా ఉందని వదిలేసే రోజుల్లో ఓల్డేజి హోములు పెరగడం యాదృచ్ఛికాలు కావుగా. ఈనాడు తాత పేరు పెట్టడంలో కూడా ఏదో కమర్షియల్ కోణం ఉంటోంది.(చూడుడు: జూ.ఎన్ టీఆర్, నందమూరి తారక రత్న(ఎన్ టీఆర్), ముళ్లపూడి హరిశ్చంద్రప్రసాద్ (జూ), రానా) అలాగని వారిపై ఏమాత్రం గౌరవం లేక కమర్షియల్ గానే పెట్టుకున్నారని కాదు సుమా.

ఇక పేరు ఏ భాషలో పెట్టారనేది ఆనాటివారికి ఏ భాష మీద మోజుందనేదానికి గుర్తు. నాలుగైదు తరాలుగా మనవాళ్ల పేర్లు చూస్తే మనకి ఏ భాషంటే గౌరవమో తెలుస్తుంది. విశ్వేశ్వర రావు, సంతోష్, రాజేష్, రాజేంద్ర, మౌనిక, ప్రియాంక, మురళీ లాంటివి సంస్కృత పదాలకు తద్భవాలే కదా. అలాగే ఈ తరంలో సందీప్ ని, సంధ్యనీ శాండీ(దుమ్ము కొట్టుకు పోయిన వాడనా అర్ధం?), రమేష్ ని రమ్మీ అనీ, షణ్ముఖ్ ని, శర్మిళనీ షమ్మీ అనీ, అల్లు అర్జున్ ని బన్నీ అనీ పిలవడంలో ఇంగ్లీష్ పై మనకున్న ప్రేమ కనిపిస్తుంది.
అదే 19వ శతాబ్ది ముందు పేర్లు చూద్దాం. నన్నయ, తిక్కన, అన్నమయ్య, ఎర్రన, అన్నయ మంత్రి ఇలా ఎన్నైనా తెలుగు పేర్లు చెప్పుకోవచ్చు. నన్నయ నారాయణయ్యకు, తిక్కన త్రివిక్రమన్నకూ అచ్చ తెలుగు రూపాలు, అన్నయ మంత్రి, అన్నమయ్య అన్నం అన్న శబ్దంలోంచి వచ్చిన పేర్లు. వారికి ఆనాడు తెలుగు అంటే అంత ఇష్టం. పైగా వీరంతా కవులుగా, మంత్రులుగా పేరొందిన వారు. కనుక తెలుగు పేర్లు పెట్టుకోవడం ఫేషన్ అయి కూచుని ఉంటుంది. ఆనాడు సంస్కృతంపైనా భక్తి ఉండేది శ్రీనాధుడు, శ్రీ కృష్ణదేవ రాయలు అన్న పేర్లే నిదర్శనం(డు,లు తెలుగు ప్రత్యయాలు మనకి అవీ వెగటే. మన పేర్లలో చాలావరకూ పొల్లు(సంతోష్, పవన్, రాజేష్)తో అంతమౌతాయి అది హింది సాంప్రదాయం).
యాదగిరి పేరున్న వాడిది హైదరాబాదు కావడం, అప్పారావు విజయనగరం వాసి కావడం, నాగార్జున కమ్మవారు అవ్వడం, వైశ్యుల్లో వాసవి పేరు, బ్రాహ్మణులు గోత్రాల్ని పేర్లుగా పెట్టుకోవడం వెనుక, భగత్, స్టాలిన్, గాంధీ లాంటి పేర్ల వెనుకా నమ్మకాలు, సైద్ధాంతిక కారణాలూ చాలానే ఉంటాయి. ఇక అఖిలాంధ్రులు ఇష్టపడే పేరు "శ్రీనివాస్" తెలుగు వారికి తిరుమలేశునిపై భక్తికి నిదర్శనం(విమానంలోంచి రాయి విసిరి ఎవరి మీద పడుతుందంటే ఆంధ్రప్రదేశ్ లో ఉన్నాం కదా ఖచ్చితంగా ఎవడో శ్రీనివాస్ మీద పడుంటుందన్నాడనే లోకోక్తి ఉండనే ఉంది)
గంపెడు పిల్లల్ని కన్న సన్యాసి రావులు, పిల్లికి కూడా భయపడే వీర్రాజులు గొడవటుంచితే సంతోష్ అనే పేరువల్లనో ఏమో నేనెంతగానో సార్ధక నామధేయుణ్ణయ్యాను, ఇంక రాజేంద్ర జీవితం ఎంత వైభవంగా ఉందో నాకు తెలుసు. ఓ కొడుక్కి రామారావనీ, మరొకడికి కృష్ణమూర్తనీ పేర్లు పెట్టి "కృష్ణా... రామా..." అంటూ పుణ్యమార్జించే వారూ ఉన్నారు. అందుకే పేరు పెట్టేప్పుడు అంత ఆలోచన చేస్తారు.
ఒకడే కొడుకు, ఒకత్తే కూతురు ఉన్న కాలంలో పేరు కోసం లలితా సహస్రనామమో, విష్ణు సహస్రనామమో, మల్లాది పిల్లల పేర్ల పుస్తకమో మధిస్తున్నారు గానీ 10-16 మంది సంతానం ఉన్న రోజుల్లో తేలిక పద్ధతులుండేవి. కేశవ, నారాయణ, మాధవ, గోవింద, విష్ణు, మదుసూధన, త్రివిక్రమ, వామన అంటూ వరసగా కేశవనామాలు పెట్టేసిన వారు ఉన్నారు. "గంగేచ యమునేచైవ గోదావరి సరస్వతి నర్మదే సింధు కావేరి జలేస్మిన్ సన్నిధిం కురు" అన్న మంత్రాన్ని పట్టుకుని గంగ, యమున అని వరసలో కూతుళ్లకి పేర్లు పెట్టేసే వారింకొకరు. మా బంధువుల్లో ఒకరు ప్రవరలో వచ్చే ముగ్గురు ఋషులు వశిష్ఠ, కౌండిన్య, కశ్యపలను ప్రతీ తరంలోనూ ఎవరో ఒకరికి పెట్టుకుంటూంటారు. అంటే తండ్రి పేరో, బాబాయి పేరో కౌండిన్య ఐతే పిల్లాడి పేరు వశిష్ఠ.
దశరధుడు గురువు వశిష్ఠునికి, "స్వామీ! మీకు మా సాంప్రదాయం, కులదైవం, పరంపర తెలుసు. నా కుమారులకు తగిన పేరు పెట్టండి" అనగా.. వశిష్ఠ మహర్షి లోకాలను రమింపజేయువాడు కనుక రాముడని తారక నామాన్ని పెట్టారు. పెద్దలను, మహనీయుల్నీ సంప్రదించి కులదైవాన్నీ గుర్తుకు తెచ్చుకుని పరంపరనీ అనుసరించి పేరుపెడితే వంశాన్ని తరింపజేసేవాడవుతాడన్నది రామాయణం చెప్పే ఆదర్శం. చరిత్ర కూడా అదే చెప్తోంది. టెమూజిన్(ఉక్కు మనిషి) అన్న పేరున్న వాడు గోబీ ఎడారిని గెలిచాడు ఛెంఘిజ్ ఖాన్(జగజ్జేత) అన్న బిరుదు వచ్చాకా ప్రపంచాన్ని జయించాడు.
ఇక మాకు అనూచానంగా ఒక తరంలో ఒకరికి రామచంద్ర అనీ తర్వాత తరంలో ఒకరికి పట్టాభి అన్న పేరూ పెట్టడం సాంప్రదాయం. ఇది తరతరాలుగా వస్తోంది. మా నాయనమ్మ గారు మా తర్వాతి తరంలో తొట్టతొలి వంశొద్ధారకుడికి ఆత్రేయ అనే పేరు పెట్టలని నిర్ణయించి శివైక్యం పొందారు. మా అన్నయ్య(పెదనాన్న గారి అబ్బాయి)కి ఇద్దరు ఆడపిల్లల తర్వాత కొడుకు పుట్టాడు. అంత్యంలో రామనామం జపిస్తూ భగవదైక్యం పొందిన నాన్నమ్మ గతంలో నిర్ణయించినట్టు గోత్ర మూలపురుషుని పేరు పెడ్తున్నారు. పుట్టుకతోనే పెద్దల ఆశీస్సు గల మా "ఆత్రేయ" వంశానికి పేరు తేవాలని ఆశిస్తూ ఆ ఆనందం మీతో పంచుకుంటున్నాను.

తమిళ అనువాదాలు చూసైనా...

2011-08-09T09:17:00.000-07:00

తెలుగు సినిమాలు తరచుగా చూసేవారికే కాదు, "అప్పుడప్పుడూ ఓ మంచి సినిమా" పాలసీ ప్రేక్షకులు కూడా గమనించగల ఓ పరిణామం చోటు చేసుకుంది. తెలుగు చిత్రసీమ విజయాలు లేక కొట్టుమిట్టాడుతూంటే తమిళ అనువాదాలు, ద్విభాషా చిత్రాలు విజయాలు సాధిస్తున్నాయి.

2011లో విడుదలైన "మిస్టర్ పర్ఫెక్ట్", "100% లవ్", "అలా మొదలైంది" మాత్రమే వసూళ్లు సాధించుకోగా, తమిళ అనువాదాలు వరుసగా విజయం సాధించాయి.

సాధారణంగా రజనీ కాంత్, విక్రం, సూర్య లాంటి స్టార్లకీ, శంకర్, మణిరత్నం లాంటి పెద్ద దర్శకుల అనువాదాలకే తప్ప చిన్న హీరోల అనువాదాలకు థియేటర్లు దొరకని (లేదా దక్కనివ్వని) పరిస్థితి తెలుగునాట ఉంది. కానీ, "కాస్ట్ కటింగ్", "వర్కర్ల సమ్మె" లాంటి అంతర్గత సమస్యలతో స్ట్రెయిట్ సినిమాల సంఖ్య (అందులోనూ విజయాల సంఖ్య) తగ్గింది. థియేటర్లలో ఏదో ఒక సినిమా విడుదల చేయాల్సిన స్థితిని తమిళ అనువాదాలు చక్కగా ఉపయోగించుకున్నాయి.

కారణం ఏదైనా నేడు తెలుగు ప్రేక్షకుడు నాణ్యమైన సినిమా రుచి చూసాడు. ఆ ప్రభావం ఇప్పటికే తెలుగు స్ట్రెయిట్ సినిమాలపై పడింది.

కథా కథనాలలో నవ్యత, పాత్రల ఎంపికలో సాహసం, నటనలో తపన, హాస్యం-సెంటిమెంట్, హాస్యం-భయం మేళవించి చేసిన ప్రయోగాలు చూసిన తెలుగు ప్రేక్షకులని మళ్లీ రొటీన్ స్ట్రెయిట్ సినిమాలు సంతృప్తి పరచలేవు.
   "వైశాలి" ప్రథమార్ధంలో ఇటు వర్తమాన కథ, అటు ఫ్లాష్ బ్యాక్ కథ సమాంతరంగా నడిపిన విధానం, "రంగం" క్లైమాక్స్ లో బిగితో రాసిన కథనం, "నాన్న"లో మానసిక వికలాంగుడిగా విక్రం నటన, "కాంచన"లో తమిళ స్టార్ శరత్ కుమార్ నపున్సకుడి పాత్ర అంగీకరించడం ఈ తమిళ హవాలో మెరుపులు. గత 2-3 సంవత్సరాలలో ఇలాంటి ప్రత్యేకతలున్న ఎన్ని తెలుగు సినిమాలు వచ్చాయి?
    తెలుగు సినిమా ఈ విపరిణామం నుంచి ఏమైనా నేర్చుకుంటుందా అంటే సందేహమే. కానీ ఏమీ నేర్చుకోకుంటే తెలుగు ప్రేక్షకులు మొండి చెయ్యి చూపుతారనే నా అంచనా. గత ఏడాది సాంకేతికాద్భుతం "రోబో"ని చూసిన ప్రేక్షకులకి వందలాది కోట్ల బద్జెట్ వల్ల సాధ్యమైంది అని ఇంటర్వ్యూల్లో తేల్చేసిన స్టార్లు, డైరెక్టర్లు... "రంగం" లాంటి సినిమాలకి ఏం సమాధానం చెబుతారు.
   అంతర్లీనంగా "రంగం"లో పాత్రికేయులకు సమాజం పట్ల బాధ్యత, "వైశాలి"లో దిగజారిన నైతిక విలువలు, "కాంచన"లో నపున్సకుల పట్ల మారాల్సిన దృక్పథం కనిపిస్తే, "నాన్న" స్వయంగా ఓ మానసిక వికలాంగుడి కథ. అయినా వీటిలో వినోదానికి ఏం తక్కువా లేదు. తెలుగు చిత్రాల్లో బాధ్యతా రాహిత్యం, విచ్చలవిడితనం లాంటి వాటికి పట్టం కడుతూ వినోదం కోసం తీస్తున్నామంటున్నారు.
    తమిళ అనువాదాలు "వాడు-వీడు"లో కథ లోపించడం, అసహ్యకర వాతావరణం, "సెగ"లో క్లైమాక్స్ లోపం వల్ల విఫలమైనా, "వాడు-వీడు"లో విశాల్ నటన, "సెగ"లో క్లైమాక్స్ ముందువరకూ నిలబెట్టిన ఉత్కంఠ ఆకట్టుకుంటాయి. ఆ మాత్రం వైవిధ్యం తెలుగులో విజయవంతమైన చిత్రాల్లోనూ ఉండకపోవడం విచిత్రం.
   ఎవరేమనుకున్నా ఓ త్రివిక్రం డైలాగు గుర్తుకువస్తోంది.... "తెలుగు సినిమాని టేప్ రికార్డులో పెట్టి పదేళ్లు ఫాస్ట్ ఫార్వర్డు చేస్తే తమిళ సినిమా వస్తుంది"
తమిళ అనువాదాలు చూసైనా తెలుగు చిత్రరంగం మారకుంటే ప్రేక్షకులే తమిళ అనువాదాలు చూస్తూ గడపేస్తారేమో.

అకవి సార్వభౌములు

2011-07-31T12:37:00.000-07:00

"ఎగిరింది ఎగిరింది జెండా
పైపైన ఎగిరింది జెండా
మూడు రంగులా జెండా
మూడు గజాల జెండా

ఎగిరింది ఎగ్దిరంది జెండా
పైపైన ఎగిరింది జెండా
భారతదేశపు జెండా
భారతమాత జెండా"
ఎన్నిసార్లు చదివినా జెండా ఎన్నిరకాలుగా ఎగరవచ్చో తెలిపే పర్మిటేషన్లూ, కాంబినేషన్ లూ తప్ప ఏమీ కనిపించలేదు. పైన సూర్యుడు నడినెత్తికెక్కుతున్నాడు. ఎదురుగా ఉన్న మనిషి కదలడు.
జెండా కవితలు ఎక్కాల పుస్తకమంత పుస్తకంగా ప్రింటు చేయించి. పంచిపెడుతూ నాకోటిచ్చారు. ఇచ్చిందే కాక అక్కడికక్కడ చదివి నా అభిప్రాయం చెప్పమంటారు.
"చిన్నవాళ్ళి నా అభిప్రాయమేముంది లెండి" అన్నాను అసలెవడికైనా ఏ అభిప్రాయం వస్తుంది చిరాకు తప్ప. ఆయనకేమి అర్ధమయ్యిందో "అవుల్నే కానీ నీకెంత అర్ధమైందో తెలీదుగా, ఏం నచ్చిందో చెప్ప"ంటారు.
ఇంక ఇలా కాదని "జెండా అని అన్నిసార్లు వచ్చిందే గొప్ప శబ్దాలంకారం కదండీ. ఇక మూడు గజాల ఎండా. చాలా బావుందండీ" అని తప్పించుకున్నా.ఆయనెప్పుడు తగిలినా నా పరిస్థితి అలాగే ఉంటుంది. ఆయన సైకిలు ఎనుక పుస్తకాలు పెట్టుకుని స్వైర విహారానికి వెళ్లినప్పుడు అలా చూస్తే చాలు అయిపోతాం.
కుక్క పిల్లా అగ్గిపులా కాదేదీ కవితకనర్హం అంటే ఈయనకేమి అర్ధమైందో గానీ మరో కవితా సంకలనంలో (గుండు మీద కవిత(మీదంటే మీద కాదు లెండి. పేపరుమీదే రాశారు). "అది నునులేత గుడు" అని మొదలుపెట్టి గుండు జీవిత చరిత్ర మొత్తకం కవితగా రాశేశారు.
నాలాంటి వాడే ఇన్ని కళాఖండ ఖండాలు చూస్తే ఇంక తిలక్ ఎన్ని చూసుంటాడో
"రాత్రి రెండో జామున రెండు కత్తుల్ని తిన్నాను
గుండె మీద గుండు మీద సల్ఫ్యూరిక్ యాసిడ్ పోసుకున్నాను
నా పెదవుల్ని కత్తిరించి నీ వీపుకు అతికించాను
ఈ నిమిషంలో విషంలో నా నేత్రాలు సువర్ణ ఝుషాలు"
ఇలా రాయండం కొత్తగా గమ్మత్తుగా ఉంటుంది కావీ, ఇది నాన్సెన్స్
ఇది పసితనం ప్లస్ వెర్రితనం ఇంటూ డికడెన్స్
ఈ కషాయం వికటిస్తుంది, ఈ వ్యవసాయం వెర్రితలలు వేస్తుంది
అని రాసుకున్నారు పాపం.
కాసేపటికే జాలి కురిపిస్తారా కవి
"అలిగి నన్ను శపించకు, అన్నా; నాకు నీమీద కోపంలేదు" అంటూ రాశారు.
మా గురువులు కూడా ఇలాంటీ రాతలగురించి ఓ మంచికవిత రాశార్
"ఉద్వేగపు రాతలూ, హృద్వేగపు గతులు కవిత్వంగా నవత్వంగా పరిగణిస్తోంటే
ఎలా పలుకుతుంది నవకవితా"
అందులోనే భావంలోనైనూ, భాషలోనూ లయలేకుండా రాశేసే కవుల గురించి రాస్తూ
"లయలేని అక్షర హయాలకి భయమెత్తించలేను
వాటిని కాగితంపై దిశారహితంగా దౌడెత్తీంచలేను
అపుడు వాటి సకిలింపు ఆకళింపు కాదు
ఇకిలింపు వినసొంపు అవదు"
అంటారు.
కానీ పాపం శ్రీనాధుడీతో "కవిగార్దభ కవివరాహ అనిపించుకున్న ఈ కవులు కాని కవులు . నిజానికి మంచి పఠకులు కూడా అవరు ఒకొక్కప్పుడు. కొందరు ఆత్మన్యూనతను, కొందరు ఆవేశాన్ని, కొందరు మరేదో మానసిక సమస్యల్ని కవిత్వం అనుకుంటారు. ఏం చెయ్యగలం వాళ్లు మంచివాళ్లు, అమాయకులు, కానీ అకవి సార్వభౌములు..

మస్కిటో మక్కా

2011-07-26T11:52:00.000-07:00

రాత్రి కరెంటు పోయినప్పుడు,
శీతాకాలంలో కూడా ప్రజలు ఆరుబయటకొచ్చి అట్టల్తో,పుస్తకాలతో విసురుకుంటూ,"ఉఫ్,ఉఫ్"మనుకుంటున్నారంటేఅది మద్రాసో,రామగుండమో అయ్యుంటుంది. అదే కొవ్వొత్తులు వెలిగించి చదూకోవడం మొదలుపెట్టారంటే ఆ ప్రాంతంహైదరాబాద్ లోని అశోక్ నగర్ (షరా:ఆ ప్రాంతంలోంచే భావిIASలు,IASలు అవుతున్నారు).కానీ ఎక్కడైతే ప్రజలు చీకట్లోచెవి దగ్గర దోమల సంగీతం బట్టీ శబ్దభేది ద్వారా చేతుల్తోనో,మస్కిటో బ్యాట్లతోనో(ఈ మధ్యన వచ్చాయి లెండి)దోమల్నివేటాడుతూ ఉంటే మాత్రం అది తాడేపల్లిగూడెమే అయ్యుంటుంది(పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా,తాడేపల్లిగూడెంమండలం,534101(ఇంకా తాడేపల్లిగూడాలుంటే నాకు సంబంధం లేదు))
*******
స్థల పురాణం ప్రకారం పూర్వం ఒక ఋషి బ్రహ్మ దేవుణ్ణి కోరి ఘోర తపస్సు ప్రారంభించాడు.కొన్నేళ్లకి సినిమాటోమేటిగ్గా ప్రపంచమంతా మంటలు రేగాయి,ఓజోన్ పొరకి చిల్లు పడింది,సముద్రంలో భూకంపాలు,భూమ్మీద తుఫాన్లూచెలరేగాయి,గ్రీన్ హౌస్ ఎఫెక్ట్ తో 40-51డిగ్రీల నమోదయ్యాయి.ఇంద్రుడు దీనికి నైతిక బాధ్యత వహించి రాజీనామాచెయ్యాలన్న డిమాండ్లు ఊపందుకున్నాయి.దాంతో ఇంద్రుడు సక్సెస్స్ ఫార్ములాను అనుసరించి ఋషి మీదకిరంభ,ఊర్వశి,మేనకల్ని అనే ఐటం డ్యాన్సర్లని వదిలాడు.తనే స్వయంగా రంగంలోకి దిగి పాట మొదలెట్టాడు "అంబరాలచుంబనాల రంభ"మిగతా గ్రూప్ డాన్సర్లు కోరస్ గా "తనన తనన తనన నా""పనసతొనల వయసులలన ఊర్వశి""తననతనన తనన నా""జనక జనక ఎద లోతులో మునక మేనక.... పూటాపూటా మీతో ఆటా పాటా....."కానీ మిగతా పాటలువినిపించకండా ఋషి జపం వాల్యూం పెంచేసాడు.సరిగ్గా అప్పుడు అభిషేక్ బచ్చన్ ఇంద్రుడికి చెవిలో ఓ ఐడియా చెప్పాడు. వాట్ ఎన్ ఐడియా సర్ జీ అని ప్రశంసించి, ఇంద్రుడు హుషారెత్తిపోయి ఈలేసుకుంటూ ఋషి దగ్గరకొచ్చాడు.ఋషి వెనుకగా వెళ్లి అతని వీపుమీద తట్టాడు(ఓమాదిరిగా కొట్టాడు).ఋషికి అవమానం,తపోభంగం జాయింటుగా జరిగిపోయాయి.ఋషి లేచి "ఓరీ ఇంద్రా..."అని డైలాగ్చెప్పబోతోంటే అపి "తమ వీపుపై దోమవాలింది నేను దానిని కొట్టు ప్రయత్నమున తట్టితిని"అని ఇంద్రుడు రాసుకొచ్చిన స్క్రిప్ట్ లోని డైలాగ్ చెప్పాడు.ఋషి దివ్యదృష్టిలో జూం చేసుకుని మరీ తన వీపుపై దోమ లేదని కంఫర్మ్ చేసుకున్నాడు.ఇంద్రుడి తప్పుకూ,అతని అబద్ధానికి గాను స్వర్గాన్ని దోమలతో నిండాలని శపిద్దామని,ఒక పద్యంపాడి,నీళ్లు జల్లి,"ఓరీ పాపీ ఇకపై నీ స్వర్గం.."అనబోయి పక్కా స్క్రిప్ట్ ప్రకారం సరస్వతీ దేవి వల్ల మాటతడబడడంతో "నా స్వర్గం దోమలతో నిరంతరం నిండియుండు గాక",అనేసాడు.ఎవరి జన్మభూమి వాళ్లకి స్వర్గంకాబట్టి(చూడుడు:జననీ జన్మభూమిశ్చ స్వర్గాదపీ గరీయసీ)ఆ ఋషి జన్మభూమి ఐన తాడేపల్లిగూడానికి ఆ శాపమూ,దోమలూ తగులుకున్నాయి.
******* 9th class నుంచీ నేను ఇప్పటి వరకూ చేసిన రీసెర్చి ఫలితాల ముఖ్యాంశాలు ఏంటంటే?
~తాడేపల్లిగూడెం దోమలకు పుణ్యక్షేత్రం,పర్యాటక ప్రాంతం (ఇక్కడ మురిక్కాలవలూ,మురికిగుంటల బీచ్ వంటివిఉన్నాయి)కావడంతో భారీ సంఖ్యలో పక్కూళ్ల నుంచీ,పక్క రాష్ట్రాల నుంచీ దోమలు పర్యటిస్తూ ఉంటాయి.
~పట్టణ పౌరులకి పర్యాటక దోమలకీ,గ్రీన్ కార్డ్ దోమలకీ మధ్య తేడా ఇట్టే తెలిసిపోతుంది.పర్యాటక దోమలు మృదువుగాకుడతాయి,గ్రీన్ కార్డ్ దోమలు చావకుడతాయి(అవి చచ్చే వరకూ కాదు మనం చచ్చేలా దారుణంగా కుడతాయి).
~నదీ పరిసర ప్రాంతాల్లో మానవ నాగరికత అభివృద్ధి చెందినట్టే,మురికిగుంటల పరిసరాల్లో దోమల సంస్కృతివిస్తరిస్తుంది.
~ఇక్కడి దోమలు సాంకేతికంగా మనకన్నా చాలా ముందున్నాయి.మస్కిటో కాయిల్స్,మస్కిటో మ్యాట్లూ,ఒడోమాస్లాంటి చెత్తంతా 2nd generationలో ఉంటే ఇక్కడి దోమలు 4th generationలో ఉన్నాయి.
*******
దోమలు మిగతా సమయాల్లోనూ కుడతాయి గాని సాయంత్రం ఆరు గంటలకు గెరిల్లా తరహా యుద్ధంమొదలుపెడతాయి.కొందరు అమాయకులు పావు తక్కువ ఆరింటికే తలుపులు,కిటికీలు మూసేసి హౌస్ అరెస్ట్అయిపోతారు(సాయంత్రం లక్ష్మీ దేవి వస్తుందని తలుపులు తీస్తే దోమలు వస్తాయని ఇక్కడ సామెత).కానీ దోమలు త్రివిక్రం శ్రీనివాస్ లా డిఫరెంట్ గా ఆలోచించి లోపల మంచాల కింద రెక్కీ నిర్వహిస్తుంటయి.6:00 అవడం ఆలస్యం సర్ ప్రైస్ అటాక్ఇచ్చి బ్లడ్ శాంపిల్స్ సేకరించడం ప్రారంభిస్తాయి.దోమల్ని కొట్టడం కూడా ఒక ఆర్టు అంటాడు మా శివ గాడు.మనిషినిసెలెక్ట్ చేసుకోవడానికి టైం తీసుకుంటయి గానీ తర్వాత స్టెప్ లో ల్యాండ్ అవ్వడం,స్ట్రా వేసుకుని మన రక్త కోలాతాగడమూ,టేకాఫ్ అవ్వడమూ నానో సెకెన్లలో జరిగిపోతాయి.మన దరిద్రం కొద్దీ అవి టేకాఫ్ అవ్వడం మొదలెట్టాకామనం చెయ్యెత్తుతాం,వెల్లిపోయాకా మనల్ని మనం కొట్టుకుంటాం.ఎన్నో ఏళ్ల నిరంతర కృషీ,చంపితీరాలన్న పట్టుదలఉంటే తప్ప ఇక్కడి దోమల్ని చంపి కక్ష తీర్చుకోలేం.
ఈ వ్యవహారం వల్ల ఒకడు హీరో అయిపోతాడు.అతను ప్రతీ మంగళవారం(conditons apply)సాయంత్రం,ప్రతీవీధీ(conditions apply)తిరిగి దోమల్ని చంపే(???)పొగ ఓ మిషన్ తో కొడతాడు.మన వీధికి రావాలంటే మాత్రంవార్డుమెంబర్ దగ్గరకెళ్లి వాడితో మనకున్న పరిచయాన్నీ,వాడి మంచితనాన్నీ వివరించి,"వచ్చేసారీ పోటీచెస్తున్నారాండీ" అంటూ మనతో వాడికున్న అవసరాన్ని సూక్ష్మంగా "దోమలూ-కష్టాలూ"అనే విషయంతో రంగరించిచెప్తే,అతను భవిష్యత్తుకీ,మన నోటికీ జడిసి(జడిస్తే) మనముందే మున్సిపల్ ఆఫీసుకి ఫొన్ చేస్తాడు.అదృష్టం బావుంటేసాయంత్రం దోమలపొగ గొట్టం పట్టుకుని ఒకడొస్తాడు.ఈ మేటర్లో శనిగాడు గెస్ట్ అప్పియరెన్స్ ఇస్తే ఆ చారిత్రాత్మక దినాన వాడు లీవ్ పెడతాడు.అదృష్టవశాత్తూ వచ్చినా, వాడి సైకిల్ కి అడ్డంగా ఘెరావ్ చేసినా ఐదు సెకన్లు కూడా ఆగడు. రజనీ కాంత్ లా అతని దారి రహదారి(సందుల్లోకి రాడు).
******

ఇక బురదను వెలికితీసే కార్యక్రమం గురించి ఎంత తక్కువ చెప్పుకుంటే అంత మంచిది(కానీ నేను ఎక్కువ మాట్లాడాలనే డిసైడ్ అయ్యాను).ఆ పని మున్సిపాలిటీ చెయ్యదు .కాంట్రాక్ట్ కి ఇస్తుంది.వచ్చినవాడు అవసరమైతే సంవత్సరం ఊరుకుని సరిగ్గా వర్షాకాలం లోనే పని మొదలు పెడతాడు. మెయిన్ డ్రైనజీల నుండి బురద తీస్తాడు. పక్కనే వేస్తాడు. కానీ ఎత్తించి తీసుకెళ్లడు(నోట్ దిస్ పాయింట్ యువరానర్).వర్షం వస్తుంది,బురద డ్రైన్ లోకి కొట్టుకు పోతుంది(వర్షం రాక పోతే వచ్చేవరకూ బురద అలాగే ఉంచుతాడు)బురద కొట్టుకుపోయిందని మళ్లీ పూడిక తీయాలని సబ్-కాంట్రాక్ట్తీసుకుంటాడు.మళ్లి బురద తీస్తాడు,తీసుకెళ్లడు...షరా మామూలే.వర్షా కాలం ఐపోయాకా గానీ ట్రాక్టర్లలో వేసితీసుకెళ్లడు.డ్రైనేజీ చుట్టూ వెసిన బురద వల్లో ఏంటో దోమలు విపరీతంగా పెరిగిపోతాయి.ఇది వర్షాకాలం కథ. చలికాలంఅందరితో పాటే మాకూ దోమలుంటాయి.వేసవికాలం సమ్మర్ వెకేషన్ కి ప్రపంచ దేశాలన్నింటి నుంచి దోమలు వస్తాయి.

సో...మాకు సంవత్సరమంతా ఒకటే కాలం పోయే కాలం.

గమనిక: ఈ పోస్ట్ గతం(మే 2008)లో నేను పక్కింటబ్బాయి (మా

పక్కింటోళ్లకి ) అన్న నా గత బ్లాగులో రాసుకున్నది.

మా కాలేజి ఫేర్ వెల్

2011-07-23T02:32:00.000-07:00

"ya cmg" sent message అప్పటికి అలాంటి jst comingలు 20పంపాను 20మందికి. అందరూ ఒకటే గోల "cme fast","whr r u" అంటూ.
విసుగ్గా సెల్ స్విచ్చాఫ్ చేసి, నాకిష్టమైన బ్లాక్ షర్ట్, బ్లాక్ ఫ్యాంట్, బ్లాక్ షూలలో రెడీ అయ్యాను. "మరీ విడిపోతున్నామోచ్ అంటూ పార్టీలు, సంబరాలు చేసుకోవాలా" అని ఆలోచిస్తూ బయలుదేరాను. కాలేజ్ కి చేరేప్పటికి కోలాహలం.. హాలాహలం గా ఉంది అక్కడ పరిస్థితి. కాలేజ్ లో ప్రతీచోటా ఫోటోలు తీసుకుంటున్నారు. "తోకెత్తిన కాకి... తోకదింపిన కాకి" టైప్లో కూర్చున్, నిల్చుని, పైఫ్లోర్లోంచి కిందకి చూస్తూ, కింద ఫ్లోర్లోంచి పైకి చూస్తూ ఇలా రకరకాల భంగిమల్లో క్లిక్ మనిపిస్తున్నారు.
   కొందరు మేడం దగ్గరకి వెళ్ళి "ఒకసారి తిట్టండి మేడం. ఇక మీలా తిట్టేవాళ్ళు ఉంటారో ఉండరో" అంటున్నారు. ఇదేదో పోయేకాలపు లక్షణంలా ఉంది అనుకున్నా. పైగా ఆ అడిగినవాడు మా ప్రకాశ్ & ఫ్యామిలీ(మా ఫ్రెండ్స్ నలుగురు ఫ్యామిలీ, వాడు ఫ్యామిలీ హెడ్ అని డిక్లేర్ చేసుకున్నారు). "ఎహే... ఏంటీ గోల హుందాగా ఉండండి" అనేవాడు ఆ పెద్దమనిషి. మేడంకి ఇదేం కొత్తయ్యుండదు. ఆవిడ కెరీర్ లో ఇలాంటి వైపరీత్యాలు ప్రతీ ఏడాదీ వచ్చేవేగా.. "ఏంటీ... మరీ అంత టు ద హార్ట్ తీసుకుంటున్నారు. ఫీలింగ్స్ ఉండచ్చు గానీ అందులో పడి కొట్టుకుపోకూడ"దన్నారు.
   అందరూ జిగేల్ మనిపించేలా తయారై వచ్చారు. మహాకావ్యరచన చేస్తూ దీర్ఘలోచన చేసే కాళిదాసులాగా అరవింద్ స్లాం బుక్ పట్టుకుని తెగ ఆలోచిస్తున్నాడు. పక్కన కూర్చుని ఇంకో ఇద్దరు సలహాలిస్తున్నారు.
   నా వరకు నేను గీతా ప్రియాంక అనే అమ్మాయి స్లాం బుక్ ఉత్తమ సాహిత్యంలా రాశాను.   "అమ్మాయిలు నిన్ను చూసి ఎలా ప్రవర్తించాలో నేర్చుకోవాలని, నీలాంటి అమ్మయికైతే ఏ సాయం చేసినా తప్పులేదని, ఏ ఇబ్బంది ఎదురైనా ఈ అన్న సాయం తీసుకోమని" రాశాను. అది నిజంగా నిజం. నాలుగేళ్లు సరిగా మాట్లాడుకోని మేము ఆ తర్వాత మంచి స్నేహితులమయ్యం. ఒక్కొక్కరూ స్లాం బుక్ చాలక ఎడిషనల్ షెట్లు రాసి కట్టారు.
   మధ్యాహ్నం జూనియర్స్ ఇచ్చిన లంచ్ అయిపోయాకా దాదాపు రెండున్నరకి సెమినార్ హల్లో వెనుక కుర్చీలు ఆక్రమించాం. మూడింటికి మొదలవ్వాలి. మూడున్నరైంది. నాలుగైంది. మా క్లాస్ అమ్మాయిలు రాలేదు. లెక్చరర్లు హైరానా పడిపోయారు. విసిగిపోయారు. నాలుగుంపావుకి వాళ్లు వచ్చారు. ఎందుకింత లేటయ్యిందంది అడగక్కర్లేదు. అర్ధమయ్యింది. అందరూ చీరలు కట్టుకు వచ్చారుగా అందుకు:)
   ఏవో పాటలకు డ్యాన్సులు జరిగాయి. స్టేజి మీద పెర్ఫార్మెన్స్ చేసేవాళ్లకి పోటీగా కింద పెర్ఫార్మ్ చేసే మా జాన్, ఆనంద్ పెద్దమనుషుల్లా కాలు మీద కాలేసుకు కూచున్నారు. ఇలాంటప్పుడు కూడా అనిల్ రెడ్డి గోల ఆపలేదు. కాసేపటికి లెక్చరర్లు మాట్లాడడం అయ్యాకా...
మమ్మల్ని నెంబర్ల వారీగా స్టేజిపైకి పిలవడం మొదలుపెట్టారు. స్టేజిపై ఏదో ఒకటి మాట్లాడాలి. ఒక్కొక్కరు చాలా భారంగా మాట్లాడుతున్నారు. తమ అనుభవాలు.... చెబుతూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుని గిఫ్టులు తీసుకుని దిగుతున్నారు మా ప్రకాశ్. భయపడి కాలేజి మానేయబోగా సాల్మన్ సార్ తెలివిగా ఈ ఏడాది ఉండి ఎంజాయ్ చేసి మానమన్నారు, సరే ఇదేదో బావుందనుకుని ఉన్నాను అంతే బీఫార్మసీ అయ్యేదాకా ఇంక మానాలనిపించలేదు. ఆరోజు ఆయన సీరియస్ గా జీవితం, బాధ్యత లాంటివి మాట్లాడితే ఈ రోజు ఇక్కడ ఉండేవాణ్ణి కాదు. ఎప్పుడో మానేసేవాణ్ణని చెప్పాడు.
వరుసలో నా వంతు వచ్చింది. ఏం మాట్లాలి నాలుగేళ్ల అనుభవాలు గిర్రున తిరుగుతున్నాయి.... స్టేజి వైపు నడుస్తూంటే. మొదట్లో అమాయకత్వం... పరిచయాలు... అర్ధరాత్రి వరకూ సురేష్, అరవింద్, జాన్ లతో మాట్లాడడం... టూర్ లో మనాలి మంచుకొండల్లో మంచుతో కొట్టుకోవడం... రైల్లో అమ్మాయిలు అబ్బాయిలు ఆడిన ట్రూత్ ఆర్ డేర్... సీనియర్లతో గొడవలు... వాళ్లతో లగాన్ స్థాయిలో క్రికెట్ గెలుపు... ఓ అమ్మాయిపై ఎవరికీ తెలియని అట్రాక్షన్... త్రిపాఠి గారి క్లాసు.... కెమిస్ట్రీ సార్ ల్యాబులు ఓ కాలక్రమం లేకుండా గిర్రు గిర్రున తిరుగుతున్నాయి.
స్టేజి పైకెక్కి గిఫ్టు తీసుకోవడం అంతా గాల్లోకి చూస్తూ ఆలోచిస్తూ చేశాను. మైక్ చేతుల్లోకి వచ్చాకా అప్రయత్నంగా "నేను ఒకరికి సారీ ఒకరికి థాంక్స్ చెప్పాలి. శివకి క్షమాపణలు చెప్పుకోవాలి. సారీ శివ. అదెందుకో తనకి అర్ధమయ్యే ఉంటుంది. ఇక ప్రతి థియరీ ఎగ్జాంస్కి ముందు నన్ను కూచోబెట్టి ఓపిగ్గా చెప్పి, విసిగించి, చదివించిన వెరైటీ సురేష్ కి థాంక్స్. నా మార్కుల్లో సగం అతనివే. నా పక్క నంబరైన పాపానికి చాలా ప్రాక్టికల్ ఎగ్జాంస్ లో నా ప్రాక్టికల్స్ కూడా చేసిపెట్టిన ప్రసూనకీ థాంక్స్. మా మార్కుల్లో మిగతా సగం తనవి" అన్నాకా బితుకుబితుకుమంటూ ప్రిన్సిపాల్ గార్ని చూశా "హన్నా" అని కోప్పడేస్తారేమో అని. ఆయన ఘొల్లుఘొల్లుమని నవ్వుతున్నారు. అంతే ఆ నవ్వులమధ్య వెనక్కొస్తుంటే ప్రసూన
కొట్టడానికి వెంటపడింది. తరిమి తరిమి వదిలింది.
   ఆ తర్వాత మైక్ పట్టుకున్న వాళ్లందరూ "థాంక్స్, సారీ" సూత్రం ఫాలో అయ్యారు
శివ "అందరూ అబ్దుల్ కలాం, మదర్ థెరిసా, వివేకానంద లాంటి వాళ్లని స్ఫూర్తి అని చెబుతారు. నేను మాత్రం నా ఫ్రెండ్స్ కొందరి నుంచి నేర్చుకుంటూంటా. ముఖ్యంగా విష్ణు భరత్, మదన్ చదువులో తపన ఎలా ఉండాలో నేర్పించారన్నా"డు. తెలుగు రాదనుకునే త్రిపాఠి గారు ముందుగా చప్పట్లు కొట్టారు. అంతా అయ్యేప్పటికి చాలా మంది కన్నీళ్లతో మొహాలు కడుక్కున్నారు.
స్టేజిపై "ఫేర్ వెల్ 2006-10బ్యాచ్ శ్రీ వాసవి ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ ఫార్మసూటికల్ సైన్సెస్" అని రాసున్న కేకు పెట్టారు జూనియర్స్.
ఆ కేకు మా ప్రిన్సిపాల్ కోయకుండా మా క్లాసులో ఫిజికల్లీ ఛాలెంజ్డ్ అమ్మాయి చేత కోయించారు. "రోజూ నన్ను హాస్టల్ నుంచి కాలేజీకి చాలా మంది తీసుకొచ్చేవారు. కానీ, ఒక్కోసారి వాళ్లంతా నన్ను మర్చిపోయి కాలేజికి వెళ్లిపోయిన వాళ్లే... నేను మాత్రం హసిత ఉందనే నమ్మకంతో ఉండేదాన్ని. నన్ను వదిలి తను ఎప్పుడూ కాలేజికి వెళ్లలేదు. ఇప్పుడు తనని వదిలి నేను వెళ్లిపోయేరోజు వచ్చింది" అని హసితని పట్టుకుని ఏడుస్తూంటే అప్పటిదాకా కన్నీళ్లే రాని వాళ్లు కూడా కరిగి నీరయ్యారు. నేను, వెరైటీ(సురేష్(, జాన్, అరవింద్ మాత్రమే కంచు విగ్రహాల్లా నిలబడ్డాం నవ్వుతూ ఓదారుస్తూ.
స్టేజిపై అంతా స్నేహాలు, కన్నీళ్లూ కాలవలు కట్టేలా కురిపించేస్తున్నారు. మా కంచు విగ్రహాలూ, త్రిపాఠీ సార్, సాల్మన్ సార్, జూనియర్లు శక్తివంచన లేకుండా చెప్తున్నాం "మనం విడిపోవడమేంటీ" లాంటీ మాటలు.

ఇదంతా అలా ఉండగా విష్ణుభరత్ అనేవాడు మొదట్నించీ అమాయకంగా, కోపంగా ఉండేవాడు. నేను ఏడ్పిస్తూ, ప్రమాద స్థాయి(దాటితే కొడతాడు)కి వచ్చేప్పటికి తప్పుకుంటుండేవాణ్ణి. కానీ గడిచే కొద్దీ వాడి కోపం వెనుక సున్నితమైన మనసు, ముక్కుసూటి తత్త్వం అర్ధమయ్యి ఇష్టం పెరిగింది. "ఐలవ్యూ బావా" అంటూంటే "ఛా నువ్వింతే. నేనంటే కామెడీ నీకు" అనేవాడు. ఆ రోజు స్టేజిమీద విష్ణుభరత్ విషణ్ణవదనంతో "ఇప్పుడుకూడా ఏడిపిస్తావా. నేనే ఏడుస్తున్నాలే" అన్నాడు "ఐ లైక్ యూరా" అన్నాను. "అంతేలే ఇప్పుడు కూడా జోకులేస్తున్నావ్ నా మీద" అన్నాడు "లేదురా నువ్వు నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్వి"

"ఇప్పుడలా అంటావ్. మళ్లీ జోకులేస్తావ్"
గొంతు జీరబోయింది "నిజంగా నువ్వంటే చాల ఇష్టం రా. నా ఫ్రెండ్విరా" అంటూంటే ఎవరితోనో మాట్లాడుతున్నాడు.
పాపం వీణ్ణి ఇన్నాళ్లూ అనవసరంగా హర్ట్ చేశాను, నన్ను నమ్మడేంటీ అనుకుంటూ బాధ పడ్డాను. అంతే... గుక్కపట్టి ఏడుపు మొదలైంది. "నమ్మరా నువు నా ఫ్రెండ్వేరా" అంటూ. విష్ణు నమ్మాడు"ఓకే రా ఇంక మనం ఫ్రెండ్స్" అన్నా. త్రిపాఠీ సార్ చిన్నపిల్లాణ్ణి బుజ్జగించినట్టు బుజ్జగించినా ఆ వేసవి వాన ఆగలేదు. కంచువిగ్రహాలన్నీ వచ్చి "ఇప్పటివరకూ బానే ఉన్నావు కదరా" అంటూ ఓదార్చినా వాళ్ళ చొక్కాలన్నీ తడిశాయే గానీ లాభం లేకపోయింది.

యండమూరీ! ఎంత పని చేశావు

2011-07-20T02:57:00.000-07:00

పుస్తకం చదవడం అనేది ఒకలా ఉండదు. రాసేవారి శైలి, చదివేవారి అభిరుచి మేరకు మారుతూ ఉంటుంది. ముఖ్యంగా పఠనవేగం రకరకాలు. తాయిలంలా దాచిపెట్టుకుని కొంచెం కొంచెంగా చదువుకోవడం, చదివినదే బయటకు అనుకుని ఆస్వాదిస్తూ చదవడం, వేగంగా ఏకబిగిన చదవడం ఇలా ఎన్నో. యండమూరి వీరేంద్రనాధ్ రచన వేరు ఎలాంటి అభిరుచి ఉన్న పాఠకుడినైనా తరుముకుంటూ ఏకబిగిన పుస్తకం పూర్తి చేయిస్తాడు.
     నేను యండమూరి నవలలు ఆధ్రదేశంలో వీరవిహారం చేసిన కాలంలో పుట్టినవాణ్ణి కాను. యండమూరి వ్యక్తిత్వవికాస పుస్తకాలు రాస్తూ, ప్రసంగాలు చేస్తున్న కాలంలో పుట్టిపెరిగిన వాణ్ణి. మావాళ్ళు యండమూరి వీరేంద్రనాధ్ ని పనీ పాటూలేని వాళ్ళు మాత్రమే చదువుతారన్న అభిప్రాయంలో ఉండేవారు. ఆ సమయంలో "చాలెంజ్ ఏముంది గానీ డబ్బు టు ద పవరాఫ్ డబ్బు" చాలా బావుంటుంది. నవల్లో హీరో సంపాదించడం నిజానికి బాగా దగ్గరగా రాస్తాడు. అదంతా సినిమాలో చూపించడం కుదర్దు" అన్నారొకాయన.
      అంతే "డబ్బు టుద పవరాఫ్ డబ్బు", "వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల", "తులసీదళం" తెచ్చుకు చదివేశా. మూడూ సినీ, టీవీ మాధ్యమాల్లో వచ్చినవీ, సంచలనాలు నమోదుచేసినవీను. "డబ్బు టుద పవరాఫ్ డబ్బు","తులసీదళం" కాలక్షేపానికి బావున్నయి గానీ సీరియస్ రచనలు కావని ఇంక వదిలేశా.
      మంచి రచన అన్నదాని గురించి నాకు కొన్ని లక్షణాలు, కొలతలూ ఉన్నాయి. అందులో ముఖ్యమైంది కాలస్పర్శ, ఆనాటీ సాంఘిక చిత్రణ(సాంఘిక, చారిత్రిక రచనలయితే). వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల మాత్రమే మంచి నవల అనిపించింది. కలుపుమొక్కల్లా సెల్ టవర్లు పెరిగిపోతున్న కాలంలో ఆనాటి కమ్యూనికేషన్ గ్యాప్ గురించి చదవడం చాలా బావుంది.. చీకట్లో నీడని వెతుకుతున్నట్టున్న కథనం బాగుంటుంది.
      అంతే యండమూరి గురించి మర్చిపోయాను.
    కొన్నాళ్ళకి నాకు గురుతుల్యులైన వ్యక్తితో మాట్లాడుతుంటే ఎండమూరి విషయం వచ్చింది. నేను ఆనదోబ్రహ్మ చదవలేదని తెలిసి ఆశ్చర్యపోయారు. అక్కడికి నేనేదో పరువుతక్కువ పనిచేసినట్టు ఇలా అంటున్నారేంటో అనుకున్నా. ఆనందోబ్రహ్మ, పర్ణశాల మాత్రం చదివితీరమన్నారు.
     ఆనందోబ్రహ్మ కొని చదివా. ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే అద్భుతం. 2050లో సాంఘికపతనాన్ని, 50, 60 ఏళ్లముందు దానికి పడ్డ బీజమూ ఆయన ఆ కాలంలో ఊహించారంటే సాంఘిక వ్యవస్థలో మొదలైన అవ్యవస్థని ఎంతబాగా పసిగట్టారో అనిపించింది(అదీ నేటికి 20,30ఏళ్లక్రితం). యాజులు అనే కుర్రాడి నైతికతను సమాజంలో చాపకింద నీరులా విస్తరిస్తోన్న విశృంఖలత్వం, వయో ఉద్వేగాలు పరీక్షించిన తీరు. అతని నైతికతకు బలాన్నిస్తూ మందాకిని అనే స్త్రీమూర్తి, మరణించిన తాతగారి స్ఫూర్తి... చివరకు వయసూ, విశృంఖలత్వమూ గెలిచాయా అతని నైతిక బలం గెలిచిందా అన్నది రాస్తారు. ఇదంతా నాటి సాంఘిక స్థితిని ప్రతిబింబిస్తుంది. పైగా వివిధ కాలాలకు ముడిపెట్టి రాశారు. పర్ణశాల కూడా చాలా బావుంటుంది. వచనం కవిత్వంలా ఉంటుందంటే నమ్మాలి.
      పై రెండు నవలలూ యండమూరి పాపులర్ రచయిత కాకముందు రచనలు. అందుకే ఆ విశిష్టత. తర్వాతి నవలలైనా పాశ్చాత్య ఆత్మకు భారతీయ శరీరం వేషం ఇచ్చినట్టుంటాయి. అలా ఆయన చేసిన మ్యాజిక్ ను కొట్టేశాడంటూ కించపరచ బుద్ధవదు నాకు.
      కానీ, ఆయన అన్ని నవలల్లోనూ ఒక గుణం ఉంది. మొదలుపెడితే ఆపనివ్వదు ఆ కథన శిల్పం. నా వరకూ నాకు పుస్తకాన్ని పూర్తిచేయాలంటే(ఏకబిగిన) 5-6గంటలైనా పడతాయి. రోజూ సాయంత్రం, రాత్రి చదుతూ, ఖాళీగా ఉన్న పగళ్ళూ చదువుతూ పుస్తకం రెండుమూడు రోజుల్లో పూర్తిచేసుకునే అలవాటు నాది. కానీ కాళ్లు కట్టేసినట్టు చదివించేస్తే ఎలా. ఇదేమి హింసయ్యా యండమూరీ అనుకునేవాణ్ణి పూర్తయ్యాకా. పైన చెప్పిన నవలలన్నీ ఆ బాపతే.
     మొన్నటికి మొన్న "డేగ రెక్కల చప్పుడు" కొన్నాను. రాత్రి ఎనిదిమిదిన్నరా తొమ్మిందింటికి మొదలుపెడితే ఒంటిగంటన్నరైనా అపలేకపోయాను. నాకు ఈ సారి యండమూరి మీద బాగా కోపమొచ్చింది. ఆఖరి రెండుపేజీలు ఉండగా ఆపి.... తర్వాత రోజు మధ్యహ్నం పూర్తిచేసి పగతీర్చుకున్నాను.

కవితల్లో పండిన జీవితం

2011-07-16T04:36:00.000-07:00

జీవితానుభవాల్లోంచి వచ్చిన సాహిత్యానికి చావులేదు... సుకవి జీవించు ప్రజల నాల్కల యందు అన్నట్టుగా. చాలామంది జీవిత గమనంలో ఒక పద్యాన్నో, శ్లోకాన్నో దీపంలానో, సేదదీర్చే నీడలానో వాడుకుంటారు. తెలంగాణా సాయుధపోరాటాన్ని నడిపించిన కమ్యూనిస్టుయోధుడు రావి నారాయణరెడ్డి తనకున్న 600ఎకరాల్లో 500ఎకరాలు పేదలకు పచిపెట్టినవాడు. అంత్యకాలంలో మంచమ్మీంచి దింపేసిన సమయంలోనూ తన బిడ్డలకు "కారే రాజులు రాజ్యముల్ గల్గవే గర్వోన్నతిం బొందరే వారేరీ సిరి మూటగట్టుకు పోవంజాలిరే..." అంటూ పద్యాన్ని వినిపించి మరణించారని దాశరధి రంగాచార్య "జీవనయానం"లో చదివాను.
మా నాన్నమ్మ సావిత్రమ్మ గారు గుర్తొచ్చి నోస్టాల్జియాలోకి వెళ్ళిపోయాను. ఆవిడ ఎప్పుడైనా వేరే వేరే మాటల్లో పడితే...
"ముప్పున కాలకింకరులు ముంగిట వచ్చినవేళ, రోగముల్
గొప్పరమైనచో కఫము కుత్తుక నిండినవేళ, బాంధవుల్
గప్పినవేళ మీ స్మరణ గల్గులొ గల్గదొ! నాటికిప్పుడే
తప్పక చేతు మీ స్మరణ! దాశరధీ కరుణా పయోనిధీ!
అంటూ ప్రారంభించేది రామనామమో, సాయినామమో. ఆ భావన చిత్తం లోనో, మదిలోనో ఎంతగా ముద్ర పడిందంటే చనిపోయే ముందు డాక్టర్లు చివరిమాటలు మాట్లాడుకుంటారులెమ్మని ఆక్సిజన్ మాస్కు తీసేస్తే ఓపిక తెచ్చుకుని "సాయిరాం" అని మరణించారు.
ఆవిడ గుర్తొస్తే ఎన్నో పద్యాలు-శ్లోకాలు సీతాకోకచిలుకల్లా నా చుట్టూ ఎగిరినట్టు అనిపిస్తోంది.
కూరలో ఉప్పు బాగా తక్కువైతే, "ఉప్పు వెయ్యలేదే" అని అరిచేవారు కాదు.

చదువది యెంత గల్గిన రసజ్ఞత యించుక లేకయున్న నా

చదువు నిరర్థకంబు, గుణ సంయుతులెవ్వరు మెచ్చ రెచ్చటం;

బదనుగ మంచికూర నలపాకము చేసిననైన నందు నిం

పొదవెడొ నుప్పు లేక రుచి పుట్టఁగ నేర్చు నటయ్య భాస్కరా!

అనేది నవ్వుతూ. మా అమ్మ కూడా నవ్వుకుని ఉప్పు వేసేది. మేము స్కూలు బ్యాగులో, కాలేజీ పుస్తకాలో పట్టుకుని ఇంట్లో అడుగుపెడితే ముచ్చటపడిపోయేది. అలా అడుగుపెడుతున్నామో లేదో.
" చదువుకునే అబ్బాయి వచ్చెగాబోలు
సరస్వతుల చప్పుడాయె సావిళ్ళలోనూ,
ఆడుకునే అమ్మాయి వచ్చెగాబోలు
అందెల చప్పుడాయె వాకిళ్లలోనూ"అంటూ పలకరించేది.
ఇల్లు చిందరవందరగా ఉంటే
"దోసెడు కొంపలో పసుల త్రొక్కిడి, మంచము, దూడ రేణమున్

బాసిన వంటకంబు, పసి బాలుర శౌచము, విస్తరాకులున్

మాసిన గుడ్డలున్, తలకు మాసిన ముండలు, వంట కుండలున్

రాసెడు కట్టెలున్, తలపరాదు పురోహితునింటి కృత్యముల్."

అనే పద్యంతో దెప్పేది.
నా చిన్నప్పుడు ఏదైనా జోక్ చేస్తే మురిసిముచ్చటపడి "సుకవీ సుకుమార కళాకళానిధీ" అని పొగిడేసేది (నాకు పొగరేసేది) అక్కడికి తాను కరుణశ్రీ నేను పోతనా అయినట్టు. మా చెల్లెళ్లు పూలుకోస్తూంటే కరుణశ్రీ పుష్పవిలాపం పద్యాలు వినిపించేది.
ఆకుమెదలితే కవితే, పూలుకోసినా కవితే, కష్టమొచ్చినా కవితే, సుఖమెదురైనా కవితే అన్నట్టూ గా కొసరికొసరి కూజించిన తెల్లకోయిల మా నాయినమ్మ...సూరంపూడి సావిత్రి.
ఇక నా వంతుగా నేనూ కొన్ని కవితలూ, పాటలూ పోగేసుకున్నాను. కొన్ని పుస్తకాలు చదవడం అవ్వగానే నమ్మిన భావాలు, మన చుట్టూ ప్రచారంలో ఉన్న విషయాలూ పునాదులతో కదిలినట్టై దిమ్మదిరిగి మైండ్ బ్లాకవుతుంది.... అప్పుడు.... మెల్లగా.. పైకి..
"ఏది సత్యం... ఏదసత్యం
ఏది చీకటి... ఏది వెలుతురు

ఏది న్యాయం... ఏదన్యాయం
ఏది కారణమేది కారణం

ఓ మహాత్మా హే మహర్షీ"అని మొదలుపెట్టి ఆ కవిత రాగయుక్తంగా(ఆకలిరాజ్యం ట్యూను) చదివి సేదదీరి.. తేరుకుని తీరిగ్గా మళ్లి ఆలోచనా స్రవంతిలోకి వెళతాను.
మరికొన్ని పుస్తకాలు పూర్తి చేశాకా మనసు, చిత్తం నిడిపోతాయి. ఆ ఆనందంలో గొంతెత్తి
"జయంతితే సుకృతినోః రస సిద్ధా కవీశ్వరః
నాస్తి తేషాం యసః కాయే జరామరణజం భయం"చదివి తీరుతాను. ఆ కవితలు చదువుతూంటే పుస్తకం నన్ను జోకొట్టీన భావన కలుగుతుంది అందేంటో. విషయానికి వస్తే...
ఏదైనా మంచిపని పూనుకుని మధ్య్లో కష్టాలొస్తే నన్ను ధూర్జటి పద్యం ఓదారుస్తుంది.
"నిను సేవింపగ ఆపదల్ బొడమనీ నిత్యోత్సవంబబ్బనీ
జనమాత్రుండననీ మహాత్ముడననీ, సంసారమోహంబు పై
కొననీ, ఙ్ఞానము గల్గనీ, గ్రహగతుల్ కుందింపనీ, మేల్వ
చ్చిన రానీ, అవి నాకు భూషణములే శ్రీకాళహస్తీశ్వరా"అని చెప్పుకుంటూంటాను.
మనలో మన మాట ఫ్రెండ్స్ లో అందమైన అమ్మాయి మరింత అందంగా తయారయ్యి వస్తే
"హో ఏక్ లడ్కీ కో దేఖాతో ఐసా లగా
చాందినీ కి రాత్ జైసా..." అని పాడి నవ్వించి తీరుతుంటా. ఇలా ఎన్నో ఎన్నెన్నో కవితలు, పాటలూ జీవితాన్ని సుసంపన్నం చేశాయి.
నా ప్రాణ స్నేహితుడు లక్ష్యాన్ని మరచిపోయి పిచ్చపిచ్చగా ఓ రెండ్రోజులు ప్రవర్తిస్తే
"నీ ప్రశ్నలు నీవే ఎవ్వరో బదులివ్వరుగా

నీ చిక్కులు నీవే ఎవ్వరూ విడిపించరుగా" అన్న పాట వింటూంటాడు.. తనను తానే గాడిలో పెట్టుకుంటూంటాడు.

అహంభో అభివాదయే-1(కనుమూరి అన్నపూర్ణమ్మ)

2011-07-07T11:53:00.000-07:00

"దయ, నిజాయితీ, ధర్మం, లాంటివి కాలగర్భంలో కలిసిపోయాయి. ఉన్నాయని ఎవరైనా చెప్తే అది తెలియనితనమైనా అయ్యుండాలి, మనకేం తెలీదనుకుని చేసే బుకాయింపైనా అయ్యుండాలి" అన్నది కొన్నాళ్ల క్రితం అక్షరం అక్షరం నమ్మిన విషయం. ఆ భావన నాలో నిండిపోయి, వ్యక్తిత్వంలో ఇంకిపోతుండగా పటాపంచలు చేసిన మహనీయులు కొందరున్నారు. వారి గురించి బ్లాగర్లతో పంచుకునే వ్యాసాల్లో ఇది మొదటిది.
            స్థానిక డాక్టర్లు ప్రయోగాలు, ప్రయత్నాలు అయ్యిపోయాకా లొంగేది కాదన్న తెలివి తెచ్చుకుని కొన్ని కేసుల్ని హైదరాబాదు పంపేస్తారు. రాష్ట్రం నలుమూలల్నుంచీ ఎందరో అలా రాజధానికి గుండెలు అరచేతుల్లో దాచుకుని వస్తారు. వైద్యం చేయించుకునే డబ్బుండదు, హాస్పిటల్లో వెంటవచ్చిన వాళ్ళను ఉండనివ్వరు, కొందరికి అక్కడ చుట్టాలుండరు, దారి తోచదు, మానసికంగా భూమిలోకి కుంగిపోతుంటారు, మరో పక్క రోగం విధించిన డెడ్లైన్ ఉండనే ఉంది. అదికదా ఆపద అంటే. అలాంటివారిని ఆదుకునే అమ్మ.. శ్రీమతి కనుమూరి అన్నపూర్ణమ్మ గారు. నరసాపురం ఎం.పీ కనుమూరి బాపిరాజు సతీమణి.(ఈ టపాకీ కాంగ్రెస్ కీ సంబంధం ఉందనుకునేరు)
           ఆమె గోవుల్ని, వైద్యం అందక ప్రమాదంలో ఉన్నవారిని సేవించడం తన నిత్యవిధిగా పెట్టుకున్నార్ట. హైదరాబాదులో ఖరీదైన ప్రాంతంలోని విశాలభవంతుల మధ్య వారింట పశువుల పాక ఉంటుంది. ఉదయం లేవగానే గోపూజ, గోసేవ చేసేందుకు. ఆమె బయటకురాగానే ఎందరో ఆర్తులు హృదయం ద్రవించిపోయే రోగబాధలతో వస్తారు. వాళ్లను సరైన డాక్టరు దగ్గరకి తీసుకెళ్లడం, ఆపరేషన్లు చేయించడానికి భర్త చేత చెప్పించి మంత్రులు, ముఖ్యమంత్రుల నిధుల నుంచి డబ్బు మంజూరు చేయించడం లాంటివి నిత్యకృత్యాలు. మధ్యాహ్నం 12 గంటలకు ఇంటినుంచి క్యారియర్లతో పేషెంట్లకు, వాళ్ల బంధువులకు భోజనాల భోజనాలు పట్టుకుని కార్లో వేర్వేరు ఆస్పత్రులకు వెళ్లిస్తుంటారు. పేషెంట్ల పత్యాలు గుర్తుంచుకుని మరీ అందించడం చెప్పుకోవాలి. ఇందులో కొంత వారిటికి వెళ్లినప్పుడు చూసిన విషయాలు ఐతే, మిగతావి మా పశ్చిమగోదావరి జిల్లాలో వేర్వేరు ప్రాంతాలలో తమనో తమ బంధువుల్నో ఆమె బతికిస్తే చెప్పుకోగా విన్నవి.
     ఇంతాచేసి ఆమెలో ఆడంబరం ఉండదు. సామన్యమైన గృహిణిలా మాట్లాడుతారు. ఇప్పటివరకు ఆమె గురించి ప్రింట్ మీడియాలో గానీ, ఎలక్ట్రానిక్ మీడియాలో గానీ రాలేదు, రాదు. ఎవరైనా ఇంటర్వ్యూ చేసినా "నాదేముంది. నేనేమీ పెద్ద తెలిసినదాన్ని కాదు. కంచి పరమాచార్య స్వామి నుంచి వచ్చిన అనుష్ఠానం, సేవ, కుటుంబం ఇంతకు మించి ఏముంది నా గురించి రాయడానికి" అంటారు( బాపిరాజు దంపతులకి సన్మానం చేసినప్పుడు ఒకరు ఇంటర్వ్యూకి ప్రయత్నిస్తే వచ్చిన సమాధానం). మెల్లని మాట, అరమోడ్పు కన్నులు, సాదా చీర తో ఉన్న ఆమెను నయమై వెళ్లిపోతూ"అన్నపూర్ణేశ్వరివి తల్లీ, నా ఆయుష్షు
కూడా పోసుకు బతుకమ్మా" అన్నవాళ్ళకు "తప్పయ్యా.. డాక్టర్లు కష్టపడ్డారు, మీ ఆవిడ ఓపిగ్గా నిలబడింది, భగవంతుడి దయ ఉంది.. కాబట్టి బతికావు. ఆ ఆయువు విలువ వాళ్లకు తెలుస్తుంది. ఇంకెప్పుడూ ఆ మాటనకు. నాదేమీలేదు దేవుడిచ్చిన డబ్బూ, పలుకుబడీ తప్ప" అంటూన్న అన్నపూర్ణమ్మగారి రూపం ఇంకా కళ్లలో మెదుల్తోంది. అప్పుడు నేను ఆర్కే లక్ష్మణ్ కార్టూన్లో కామన్ మాన్ లా మూల నుంచున్నాను.
       ఆవిడ రూపంలో
నా భావజాలానికి మొదటి దెబ్బ తగిలింది.
(ఇంకా కొందరు ఉన్నారు)
    -సూరంపూడి పవన్ సంతోష్

ఇంటిపేర్లలోని వంశ దీపకులు

2011-06-26T06:13:00.000-07:00

"శ్రీధర గారూ! మీ ఇంటిపేరు ఏంటండీ" అని అడిగాను.
"ఓరి నీ... మా ఇంటిపేరు శ్రీధర వారురా సుబ్రహ్మణ్యశాస్త్రి నా పేరు" అన్నారాయన.
"మరి ఆ శ్రీధర గారెవరూ?"అనుకున్నాను.. అడగలేదు.
ఆయన్నే ఇంటిపేరుగా ఎందుకు పెట్టుకున్నారు. ఏం చేసారాయన. మర్రిచెట్టు నుంచి ఊడలు దిగినట్టు ఆ అనుమానంలోంచి ప్రశ్నలు దిగాయి నా బుల్లిబుర్రలో.
నా బుర్రా ఎదిగింది ఆ ప్రశ్నలూ పెరిగాయి.
*****
తెలుగువాళ్ళ ఇంటిపేర్లలో ఊళ్లూ, ఏళ్ళూ లాంటివి ఎన్నో ఉన్నా ఇంటిపేర్లలో ఉండే మనుషుల పెర్లపైనే నాకు ప్రత్యేక శ్రద్ధ ఏర్పడింది. నియోగి బ్రాహ్మణులలో తల్లాప్రగడ, రామాప్రగడ, బసవరాజు, తల్లంరాజు, కాశిరాజు, అక్కిరాజు  కమ్మవారిలో అక్కినేని, దేవినేని, మిక్కిలినేని, కాపులలో సింగమశెట్టి, చిన్నంశెట్టి, మాదిరెడ్డి, వల్లభనేని, కాశినేని లాంటివి. ఇలా చెప్తూ పొతే ఎన్నైనా చెప్పుకోవచ్చు.
   ప్రగడ అంటే మంత్రి అని, శెట్టి అంటే వర్తకుడు అని అర్ధాలు. నేని అనే పదం,'నాయుని'కి రూపాంతరం. నాయుని అంటే నాయుడి యొక్క అని అర్ధం. కనుక నాయుడు, ప్రగడ, రాజు, శెట్టి, రెడ్డి లాంటివి వృత్తి నామాలు కానీ, పట్టపుపేర్లు గానీ అవుతాయి. అక్కి, దేవి, కాశి, తల్లా లాంటివి పేర్లు.
   అక్కినాయుడు, దేవినాయుడు, మిక్కిలినాయుడు, సింగంశెట్టి, తల్లాప్రగడ, మానాప్రగడ, అనంతరాజు అనేవారు ఏదో ఘనకార్యాలు చేయడమో, ఆదర్శప్రాయంగా నిలవదమో చేసి ఉంటారు. వారి తర్వాతివారు అంతకుముందు ఉన్న ఇంటిపేరును వదిలి వీరు పేరును ఇంటిపేరుగా చేసుకున్నారు లేదా ఆయన పలానా వారి వంశం వాడు అనడంలో సహజంగా మారిపోయి ఉండొచ్చు.
*****

ఎంతైనా మనవారికి మౌఖిక సాంప్రదాయం పైనే గురి ఎక్కువ. వేదమూలమైన సంస్కృతీ కదా. అందుకే రాతిస్తంభాలపైనా, తాటియాకులపైనా వారి ఘనతలు రాయకుండా ఇంటిపేర్లుగా నిలిపి చిరస్మరనీయుల్ని చేశారు. దాశరధి రంగాచార్యులు తమ "జీవనయానం"(ఆత్మకథ)లో వారి ఇంటిపేరు గురించి ఇలా రాస్తారు.

శ్రీమద్రామానుజుల్ని వ్యతిరేకుల దాడుల నుంచి ప్రాణాలు ఒడ్డి కాపాడిన పుణ్యాత్ములు దాశరధి గారి పేరిట తమ ఇంటిపేరు వచ్చిందని, వైష్ణవాన్ని తెలుగునాట ప్రచారం చేసేందుకు వచ్చి ఇంతగా విస్తరించిన దాశరధి వంశం వారమని తలచుకోగానే ఒళ్ళు పులకిస్తుందని

రాసుకున్నారు. ఇక ఆంధ్రభారతంలో అరణ్యపర్వ శేషాన్ని, నృసింహ పురాణాన్ని తెనిగించిన ఎర్రాప్రగడ పేరిట ఎర్రాప్రగడ వారనే ఇంటిపేరు వచ్చింది.
మరి, తల్లాప్రగడ, అనంతరాజులు ఎంత ప్రఖ్యాత మంత్రివర్యులో, రణశూరులో, అక్కినాయుడి సాహసాలేమో, సింగమశెట్టి గొప్పదనం ఏమిటో, శ్రీధరగారి ధర్మనిష్ఠ ఎలాంటిదో, బొల్లిన కర్తవ్యదీక్ష ఎంతటిదో.

ఏ త్యాగాలు చేశారో. ఏ నీటికి కట్టుబడ్డారో, ఏ ఆదర్శాలకు ప్రాణాలు బలిచేశారో, ఏమి చేసి అంతటి వారయ్యరో.మన తాతముత్తాతలు వేటికి విలువనిచ్చి వారిని నాలుకలకెత్తుకుని , వంశానికే దీపకులుగా పట్టం కట్టారో తెలుసుకోవాలని ఉంది. ఇప్పటికి అదే ప్రశ్న- శ్రీధర గారెవరు?

వంశీ... ఆదివారం... గుప్పెడు ఙ్ఞాపకాలు

2011-05-31T02:59:00.000-07:00

వంశీ.. అన్న రెండు అక్షరాలూ చూడగానే సినిమాలు,కథలూ కాదు ఆయన ప్రాణం పోసిన పాత్రలు, బొమ్మకట్టిన వాతావరణం గుప్పుమన్నాయి నా గుండెలో. "మా పసలపూడి కథలు".. లోగోగా బాపు గోదారి కాలవల లాకుల బొమ్మ.. ఆనాటి వాన చినుకులు పుస్తకం.. అందులో ఆనాటి వాన చినుకులు అని రిక్షా వెనుక రాసుకున్న రిక్షా అబ్బాయి.. సినిమాల్లో రైలు కూతలు... గోదావరి లో కొట్టుకొస్తున్న పళ్ళాలు... పెళ్లి వదిలి లైన్ వేస్తున్న అమ్మాయిని క్యాసేట్టంతా రికార్డు చేస్తున్న దివాకరం.. బంగారు పంజరం లాంటి మహల్లో భానుప్రియ... ఇళయరాజా నేపథ్య సంగీతం బిట్లు ఇలా ఎన్నో చుట్టుముట్టి ఉక్కిరిబిక్కిరి చెసేసాయ్ ఈ ఆదివారం సాక్షి ఫన్ డే లో "మేమూ.. గోదావరీ. కిన్నెరసాని.."-వంశీ అని చూడగానే.
దర్శకుడిగా, కథా రచయితగా, గాయకుడిగా(మా పసలపూడి కథలు సీరియల్ కి "తియ్యని గతమూ తెలిపిన విధమూ అంటూ సందడి చేసాడు), సంగీత దర్శకుడిగా తెలిసినా హఠాత్తుగా ఈనాడు లోనో, ఆంధ్రజ్యోతిలోనో పలకరించే వంశీనే నాకు ఆత్మీయుడు, భావుకతను పంచుకునే దగ్గరి వాడు.

చెప్పాపెట్టకుండా పొద్దున్నే ఆరున్నరకి రైలు దిగి ఇంటికి వచ్చి"మిమ్మలోసారి చూసెళ్ళదామని దిగాను, నాల్గు రోజులు వరసగా సెలవలోస్తే ఊరెళ్తున్నాను" అని ఉప్మా తింటూ కమ్మని కబుర్లు చెప్పే దూరపు చుట్టంలా అనిపిస్తాడు ఆదివారం మేగజైన్లలో హఠాత్తుగా వచ్చి కబుర్లు చెప్పే వంశీ.

           "మేమూ... గోదావరీ.. కిన్నెరసానీ..." లో మేమంటే వంశీ, తనికెళ్ళ భరణి, భరణి గారి అసిస్టెంట్ యోగా వెంకటేషూ, ముడునూరి అక్కిరాజు. ఇక గోదావరి అంటే వసిష్ఠ పాయ...  చించినాడ టు నర్సాపురం.
కిన్నెరసాని అంటే (టూరిజం డిపార్టుమెంటు వారి) హౌస్ బోటు. ఈ సరంజామా చాల్దా మనల్ని ఫన్ డే లోంచి గోదారి లంకల్లోకి తీసుకెళ్లేందుకు. చాలా అందమైన ట్రావెలాగ్ గా రాసారు దాన్ని వంశీ. చదవాలి   చెప్పడానికేమీ లేదు.
                     అంతకుముందెప్పుడో ఓ ఆదివారం "ఈనాడు ఆదివారం"లో వచ్చేసి "మా గోదారి తల్లి" అన్న పాపికొండలు గోదావరి ట్రావేలాగు లో గోదారితో తన అనుబంధం చెప్పుకొచ్చారు.."లాంచి లోంచి ఎటు చూసినా ఎత్తయిన పాపికొండలే. ఆ కొండల మధ్య సన్నటి గోదారి తల్లి. ధవిళేశ్వరం దగ్గర ౩కిలోమేటర్లు ఉండే గోదారి ఇక్కడ కన్నెపిల్ల జడలాంటి సన్నటి గోదారైంది. ఈ గోదారి తల్లి నాకు రకరకాల మూలల్లో రకరకాలుగా ఒక తల్లిలా, ఒక చెల్లిలా, ఒక ప్రేయసిలా, ఒకే కాలంలో ఒకే బంధంలా అందంగా కనిపిస్తుంది. ఈ గోదాట్లో వరద నీరూ, బురద నీరూ, తేట నీరూ, ఊట నీరూ, పారే నీరూ, ఊట నీరూ, నిలవ నీరూ, అన్నీ... అన్నీ నాకు పవిత్రమే అన్నీ నాకు సచిత్రమే... అందుకే నాకనిపిస్తుంది తల్లి గోదావరి నాకు పరిచయం కావడం గత జన్మ సుకృతం. ఈ పరమ పవిత్రమైన గోదావరి తీరంలో చివరిదాకా ప్రయాణం చేయాలని ".అంటారు పరవశంగా. ప్రకృతిలో అంతగా లీనమై, గోదారిని రక్తమాంసాల్లో భాగం చేసుకున్న వంశీని చదువుతూ నోరెళ్లబెట్టాను. మనిషినైనా, ఊరినైనా, నడినైనా ప్రేమిస్తే అలా ప్రేమించాలనిపించింది.

ఇంకో ఆదివారం, ఏ మేగజైన్లో వచ్చిందో ఏమో గానీ "కోటిపల్లి టు కాకినాడ బుల్లి ట్రైన్ ప్రయాణం గురించి ట్రావేలాగు రాసారు. ఆ రైలు చేయ్యట్టితే ఆగుతుందంట. పైగా ఆ రూటు పోలాల్లోంచీ, తోటల్లోంచీ, కాలవల పైనించీ, లాకుల పక్కనుంచీ, కోనసీమ అందాలు చుట్టబెడుతూ వెళ్తుందంట. పొలాల్లో పనిచేయడానికి కూలీలు జట్టుగా వెళ్లి వస్తుంటారంట. వాళ్ళు పనిచేసే పొలం పక్క ఆపించి దిగి వెళ్తారంట. నేను ఆ ట్రైన్లో ప్రయాణం చేసి తీరతానని తీర్మానించేసుకున్నా.. తీర్మానం చేసుకున్నా గాని వెళ్ళింది లేదు.

హిచ్ కాక్ వర్ధంతి నాడు ఆయన గురించి(అది ఆదివారం కాదు లెండి) ఎన్నో ముచ్చట్లు "ఈనాడు ఆదివారం" లో చెప్పుకొచ్చాడు. చీకటి రాత్రి గంటకు వంద కిలోమీటర్ల వేగంతో దూసుకెళ్తున్న ట్రైను పైన క్రేన్ మీద కెమేరాతో స్వయంగా కూర్చుని ట్రైన్ లోకి వచ్చే షాట్ తీసాడట హిచ్ కాక్. స్టాట్యూ ఆఫ్ లిబర్టీ ముక్కులో ఫైటింగ్ సీన్ తీసిన హిచ్ కాక్ క్రియేటివిటీ గురించి చెప్తూ.. హీరోకీ, విలన్ కీ ఫైటింగ్ చేసుకోడానికి వేరే ఏ చోటూ దొరకలేదని నవ్వుకుంటాడు వంశీ.ఇక ముళ్ళపూడి మరణించిన బాధలోనూ గొంతు పెగుల్చుకుని రాసారు. "మనమే ఇలా అయిపోతుంటే, మరి బాపు గారెమైపోతారో" అని భయపడ్డారు, బాధ పంచుకున్నారు.

గోదావరి తర్వాత తన సినిమాల్లో ఎక్కువగా కనిపించే రైలు గురించి రాసారు ఒక ఆదివారం. రైలు ప్రయాణం(జనరల్ బోగీ)లో తానెవరో తెలీకుండా వాళ్ళు మాట్లాడుకున్న మాటలూ, కోపతాపాలు, రైలు అనుబంధాలు, సాయాలు, మేకపోతు గాంభీర్యాలూ అన్నీ ఉంటాయి ఆ కబుర్లలో.

ఏదో ఒక ఆదివారం వంశీ వ్యాసం చూస్తే వెంటనే చదివేయ్యను. మా అమ్మకి పెసరట్టుప్మా పురమాయించి, స్నానంయ్యాకా, కాఫీ తాగుతూ పెసరట్టుప్మా తింటూ పలకరిస్తా.

*********

అసలు ఈ వంశీ గురించి ఎప్పుడు తెలుసో చెప్పనా. చిన్నప్పుడు మా నాన్న గారు హ్యాండిలు మీద కూచోబెట్టుకుని తొక్కేవారు సైకిలు.కాలవ వారమ్మట వెళుతూ ఎదురుబదురు గా ఉండి ఎన్నో కబుర్లు చెప్పేవారు. అప్పుడు నాకు వంశీ గురించి చెప్పారు ఆయన పాటలు పాడి వినిపించేవారు.

అందుకే- ఇందంతా చదివి "ఇంట తన్మయత్వంతో రాసుకున్నావు. మరా పేపరు కటింగులు అన్నీ దాచుకున్నవా?, అని అడిగారు మా నాన్న గారు.నా దగ్గర పేపర్ కటింగులూ లేవు సమాధానమూ లేదు. మీ దగ్గరుంటే స్కాన్ చేసి పంపండి. ప్లీజ్.

నెమలికన్ను-మురళి

2011-05-04T01:38:00.000-07:00

బాల్యాన్ని అరిటాకులో వడ్డించినా, సినిమాలు ఆసాంతం వినిపించినా, సుమన్ బాబును ఆటపట్టించినా ఆ టపాల తీరే వేరు.ఆయన బ్లాగులో ఓ టపాకి వ్యాఖ్యగా నేనే రాసినట్టు - మురళీ గారి టపాలు అమ్మ వేసే పకోడీల్లా ఉంటాయి. కొంచెం ఉల్లిపాయ ముక్కలూ, కొచెం పిండి, కాస్త ఉప్పూ, కాస్త కారం, ఎక్కువ నూనె అంతే వేడిగా చిన్న చిన్న పకోడీలు వానలో పొడిగా కూచుని తిన్నట్టు అనుభూతి ఆ టపాలు చదువుకుంటూంటే.

ఎన్నోసార్లు అనుకున్నాను మురళీ గారు నాకు ఏ క్లాస్మేట్ గానో పరిచయమైతే బాగుండేదని. గోదారి, వంశీ, సాగరసంగమం, వంశీ, విశ్వనాథ్, బాలచందర్, ఈనాడులో పడిన మనసులో వాన కథ(ఇది మరీ విచిత్రం), చాలా పాటలూ, పుస్తకాలూ అలా ఎన్నో అభిరుచులు ఒకటే నాకూ మరళికీ. అంతవరకూ ఎందుకు, ఆయన పరిచయం చేసిన పుస్తకాలు నేనెంతగానో ముచ్చటపడి చదివినవే అన్నీనూ. మేము క్లాస్మేట్స్ అయివుంటే ఏ నైటవుట్లోనో, పరిక్షలైపోయిన మధ్యహ్నమో ఒకే పుస్తకం మార్చి మార్చి చదువుకునేవాళ్లమేమో, ఒకే సినిమాని మార్చి మార్చి చూసేవాళ్లమేమో. చివరికి యుగాంతం గురించి కూడా ఒకేలా ఆలోచించడమేంటో(http://nemalikannu.blogspot.com/2011/01/blog-post_04.html)

ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఒకేలాంటి వాళ్లు 7గురు ఉంటారంటారు. ఆ స్టేట్మెంటుకీ ఈ విషయానికీ ఏమైనా సంబంధం ఉందో ఏమో. చూశారా మురళీగారుతో మొదలై మురళీకి వచ్చేశాను. ఏదో గౌరవానికి గారు కానీ నాకు మాత్రం మురళీనే. ఇంతా చేసి సదరు మురళీతో మెయిలు పరిచయం కూడా లేదండీ.
నెమలికన్ను బ్లాగు గురించీ, మురళీ గార్ని గురించీ చెబుదామని మొదలై నా పిడకలవేటలో పడిపోయా.

మళ్ళీ రాతల్లో ఉండేవి రెండే రెండు అంశాలు ముఖ్యమైనవి. మొదటిది ఆయన రసఙ్ఞత. ఈ రోజుల్లో కరువైపోయినది రసఙ్ఞత, అరుదైపోయినవాడు రసఙ్ఞుడు. క్రికెట్, సినిమా, టీవీ తప్ప మరొక అభిరుచి లేని రోజుల్లో వైవిధ్యభరితమైన అభిరుచులు ఆయన బ్లాగుకు విస్తృతమైన వస్తువుని ఇచ్చాయి. రెండోది- మార్దవం. ఏది రాసినా ఒక మార్దవమైన శైలి తప్ప కటువుగా చెప్పేధోరణి కనిపించదు. ఈ విషయం కటువుగా ఎలా చెప్తాం అన్నట్టుంటాయి ఆ టపాలో విషయాలు. ఆసలు మురళీ అన్న పేరే మార్దవం గా ఉంటుంది ఇక బ్లాగుపేరు నెమలికన్ను సంగతి వేరే చెప్పాలా?

ఈ బ్లాగు గురించి తలచుకోగానే ఓ పాట గుర్తొస్తుంది-"మేడంటే మేడా కాదు. గూడంటే గూడూ కాదు, పదిలం గా అల్లుకున్న పొదరిల్లు మాది.. పొదరిల్లు మాది". ఆ పొదరింట్లో అడుగుపెడితే మీ బుద్ధికి పదును పెట్టి అలిసిపోయే పని ఉండదు. మనసు సేదదీరుతుంది హాయిగా. టపా అన్న పదం కూడా ఆ రచనలకు ఎబ్బెట్టుగా తోస్తుంది. ఎందుకంటే ట,ప రెండూ పరుషాలే. అందుకే అవి కొసరి కొసరి కూసే కోయిల కూతలు. కోరి కోరి తినే పకోడీలు.
ఆస్వాదించండి ఈ టపాలు క్షమించాలి పకోడీల్ని.
భావు"కతలు"

బాల్య ఙ్ఞాపకాలు

కథా పరిచయాలు

సినిమాలు

పుస్తకాలు

ఇలా ఎన్నో ఉన్నాయి ఇస్తూ పోతే అన్ని లింకులూ ఇవ్వాలి. కనుక నెమలికన్ను లోకి వెళ్లిరండి (అనాలి కాబట్టి అంటున్నానే కానీ వెళ్తే రావడం కష్టం)

మరో మహాభారతం-చిక్కవీర రాజేంద్ర

2011-04-30T05:02:00.000-07:00

చిక్కవీర రాజేంద్రుని కాలంలో-ఆయన సంస్థానం కొడగును ఆంగ్లేయులు తమ కైవసం చేసుకోవడానికి ముందు నడచిన చారిత్రిక ఘటనల ఆధారంగా కన్నడంలో శ్రీనివాస(మాస్తి వెంకటేశ అయ్యంగార్) రాసిన చారిత్రిక నవలకు అయాచితుల హనుమఛ్ఛాస్త్రి గారి అనువాదం ఈ నవల. ఆ వీరరాజేంద్రుడు వీరుడూ, ధీరుడూ కాదు వ్యసనపరుడూ, మూర్ఖుడునూ. రచయిత మాటల్లో చెప్పాలంటే రాసిపోసిన పాపాల ముద్దలాంటి వాడు, మరి ఏం రాస్తాడీయన అనిపించింది పుస్తకం చేతుల్లోకి తీసుకున్న మొదటి ఐదు నిమిషాల్లో.
కానీ, ఆ వస్తువుతో ఆయన చేసిన సృజన అపురూపం. నా జీవితంలో నేటి వరకూ చదివిన పుస్తకాల్లో విపరీతంగా నచ్చిన నవల ఏదంటే చిక్కవీర రాజేంద్ర అని చెప్తాను, అంతగా నచ్చేలా ఏముందీ నవల్లో అంటే-
ప్రతి పుస్తకానికి ఒక్క వాక్యంలో పోలిక చెప్పవచ్చు అనుకుంటే-ఈ పుస్తకం ఓ మహానది. కాలప్రవాహం చరిత్ర గట్లు కోసుకుంటూ సాగుతుంటే అందులో నేను కొట్టుకుపోతున్న భావన. కానీ పాటకుడిగా ఆ కాలప్రవాహం వెళ్తున్న దిశ సరిగ్గా వ్యతిరేక దిశలో సాగాలని అనిపిస్తుంది. కానీ నది నీ అభిప్రాయలను అనుసరించి వెనుతిరగదు కదా. ఈ నవలా అంతే. చాలా పాత్రలూ ఆ కాలవాహినికి ఎదురీదుతూ ఉంటాయి, ఫలితంలేదని తెలిసినా తమ ధర్మంగా. ఈ కథనం చదువుతుంటే కాలం జడిలో తడిసిన అనుభూతి కలుగుతుంది. ఒక చారిత్రిక నవల లక్షణమే అది కదా.

పాత్రల వరకూ, చాలా ప్రధాన పాత్రలు చారిత్రిక వ్యక్తులే అయినా, తన పరిధిలో వాటిని అర్ధంచేసుకుని, మానసిక జగత్తులు కల్పించి, రక్తమాంసాలతో మన ముందు నిలబెడతారు రచయిత.ఉదాహరణకు రాకుమారుడు, అనాధ పనివాడితో తిరిగి చెడిపోయే అవకాశం ఎలా కలిగిందో, వారి మనోధర్మాలు, మనసికగతులతో సహా అద్భుతంగా రాస్తారు, ప్రతి పాత్ర సంభాషణలూ సహజాతాలుగా, రసవత్తరంగా అనిపిస్తాయి,

సంభాషణలు నవలానుగతమైన మామూలు విషయాలు మాట్లాడుతుంటే మనకు వెరే విశ్వజనీనమైన సత్యాలు కూడా స్ఫురించడం శ్రీనివాస గారి ప్రత్యేకత. వీరరాజు తండ్రి యౌవనంలో ఉండగా ఉత్తయ్య తక్క (తక్క కొడగు జాతి గౌరవ సూచకం) అనే స్నేహితులతో మాట్లాడుతూ తన ప్రియురాలిని రాత్రికి పంపేదా అని అడుగుతాడు, ఉత్తయ్య అసహ్యించుకుని-"వద్దు రాజుగారూ, అది తప్పు, ఈ రోజు మనకు మనకు మంచిగా ఉంది కనుక ఇలా అంటున్నారు

రేపు మీకే ఇది తప్పు అననిపించవచ్చు. నా మనసే వేధించవచ్చు, వద్దు, నాకు ఇష్టం లేదు" అంటే.... అంత అందగత్తెను తిరస్కరించిన నిగ్రహానికి ఆశ్చర్యంతో-"మీరు గొప్పవారు తక్కరూ" అంటాడు లింగరాజు. రాజుననే స్వాతిశయంతోనూ, స్నేహితుడన్న భావంతోనూ అప్పటిదాకా ఎవరినైనా ఏకవచనసంబోధన చేసే రాజు తక్కరూ అని జాతివాచకంతో గౌరవిస్తాడు. ఆ సందర్భంలో పుట్టుకతో గాక ప్రవర్తన వల్లనే ఏనాడైనా మనిషికి గౌరవం, ఆ మనిషి ప్రవర్తన వల్ల అతని పుట్టుకకీ గౌరవం అని స్ఫురించి మనసు నిండినది నాకు.
             ఇదే కాదు ఎన్నో సందర్భాలు. వీరరాజు తన బ్రాహ్మణ మంత్రితో-"అయ్యవారూ! ప్రాణం పోతుందన్నా వ్యాఖ్యానం మాననంటారు మీరు" అంటాడు విసుగ్గా. అది వ్యాఖ్యానికే పరిమితం కాదనీ విశ్వజనీనమైన విలువలకు సంబంధించిన ప్రశ్న అని రాజుకు తెలియదు. రచయిత చెప్పరు.పాఠకుడికి అర్ధమౌతుంది.
       ఈ నవల కథనం మహానది ఐతే, కథా పరంగా చెరసాలతో పోల్చొచ్చు. మొత్తం కొడగు రాజ్యమే ఓ పెద్ద చెరసాల. నవలలో అందరూ అన్ని విధాలా బందీలు. రాజభవనాన్నే, రాజ్యాన్నే చెరసాలగా చేసిపెట్టిన రాజు చుట్టూ అతని పాపకర్మలే అతనికై చెరసాల నిర్మిస్తూవున్న దురంతదృశ్యం నవలలో కంటికి కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తూంటుంది. రాజు ఏ మాటకు ఏమంటాడో పర్యవసానమేంటో కూడా అర్ధం కాని స్థితి.
              మనలో మాట, నేటి తెలుగు సినిమాలకు ఓ ప్రత్యేకత ఉంది.మన సినిమాల్లో 16వ శతాబ్ద్గంలో రాజ్యం, ధర్మం, మానం ప్రమాదంలో ఉన్న స్థితిలో కూడా రాజపుత్ర స్త్రీ దేశక్షేమం గురించి కాక, 21వ శతాబ్దిలో ఇంజనీరింగ్ పిల్లలా ప్రియుడి కోసం వెంపరాడుతుంది. రాజపుత్ర స్త్రీలు మానం,దేశం కోసం మంటల్లో ఆహుతి అయిపోయిన వారనే విషయం కూడా తెలియదు అనుకోవాలా ఆ రచయితకు. అన్ని కాలాలలో, అన్ని జాతులలో, అందరూ మన అలోచనావిధానంతో ఎలా ఉంటారనే కనీస ఆలోచన కూడా ఉండదు, ఈ పానకంలో పుడక మాటలా ఉంచితే, ఈ నవలలో రచయిత పాత్రల ఆలోచనలలో ధర్మ నిష్టలో స్థలకాలాదుల ముద్ర మరువడు,
       సిణాసనం తిరస్కరిస్తూ కొడగు జాతి మంత్రి బోపణ్ణ మాటలూ, ఆనాటి క్రైస్తవ ప్రచారం, రాణి రాజుని పదవీభ్రష్టుణ్ణి చేసి తనను సింహాసనం ఎక్కించబోతే ఆమె తిరస్కరించిన తీరు, ఇలా అడుగడుగునా జాగ్రత్త కనిపిస్తుంది.
       నవలంతటిలో నాకు నచ్చిన పాత్ర రాణి పాత్ర. కష్టాల కొలిమిలో కాలిపోతూ, పాత్రివ్రత్య ధర్మాలు నమ్ముకుని. సంసారాన్ని బాగుచేసే ప్రయత్నంలో తమను తాము మరిచిన ఎందరో స్త్రీల ప్రతినిధి,
        మెల్లని కంఠస్వరంతో "విశ్వేశ్వరా! ఓంకారా! నన్ను కాపాడు" అంటూ కళ్లు తెరచి వారణాసిలో ఆమె మృతి నా హృదయంలో మాయని ముద్ర వేసింది.
      చివరిరోజుల్లో ఆ పాత్ర"నాకు ప్రాణం విసిగిపోయింది అయ్యవారూ! అని చెప్పుకున్న రాణికి దీక్షితులు అన్న మాటలూ నా హృదయంలో ధ్వనిస్తూనే ఉంటాయి-"అమ్మాజి! నేను పెద్దగా తెలిసినవాణ్ణి కాదు, కానీ పెద్దల వల్ల విన్నవి కొన్ని విషయాలు నాకు తెలుసు. ఏడుజన్మల సుఖం చేత కానీ, మూడు జన్మల కష్టం చేత కానీ జీవుని ఉద్ధారం జరుగుతుందని పెద్దలు చెప్తారు. కష్టాలు అనుభవించిన జీవి త్వరగా ఉద్ధరింపబడతాడు. ఈశ్వరనామం స్మరిస్తూ, కష్టం ఓర్చుకోవాలి"
          అనువాదం సరళంగా ఉంది. కన్నడ వాతావరణం పాడుకాకుండా పుట్టమ్మాజీ (=చిన్నమ్మ), పుట్టప్పాజీ (=చినబాబు గారు), తక్క (=తగిన వాడు, తక్క శబ్దం కొడగుల పేర్ల చివర తగిలిస్తారు) లాంటివి అలాగే వాడారు.
       ఈ నవల కథా వస్తువు 1856 నాటిది. శ్రీనివాస అన్న కలంపేరుతో మాస్తి వేంకటేశ అయ్యంగారు 1983లో కన్నడంలో వ్రాసి ఈ నవలారచనకు ఙ్ఞానపీఠం పొందారు. వారి మరో చారిత్రిక నవల ఆయనకు సాహిత్య అకాడమీ అవార్డు సాధించిపెట్టింది. నేషనల్ బుక్ ట్రస్టు వారు అయాచితుల హనుమఛ్ఛాస్త్రిచే అనువదింపజేసి ప్రచురించారు.
        చదివి తీరాల్సిన నవల ఇది.
ప్రతులకు: డైరెక్టరు,
               నేషనల్ బుక్ ట్రస్ట్,
               ఎ-5, గ్రీన్ పార్కు, కొత్తడిల్లీ-110 016
వెల: రూ.28.00 (నిజ్జంగా నిజం)
పేజీలు: 384

ముఖే ముఖే రామాయణం

2011-04-12T03:45:00.000-07:00

బ్లాగ్మిరులందరికీ శ్రీరామనవమి శుభాకాంక్షలు. రామాయణ కావ్యం అనుపమం.రాముని వంటి మగడు, సీత వంటి భార్య, హనుమంతుని వంటి భక్తుడు, లక్ష్మణుని వంటి సోదరుడు మరి లేరు.ఆయా పాత్రలలో ఉన్నప్పుడు వారిలా ప్రవర్తించాలి అన్నారు పెద్దలు.రామాయణం గురించి చెప్పేందుకు తగ్గవాడిని కాను. కనుకనే ప్రముఖ తెలుగు రచయితలు రామాయణం గురించి చెప్పినవి రాస్తాను.
'అప్పుడు-ఇప్పుడు'లో జి.కృష్ణ-'రామాయణం ఎక్కడి కథ?' అనే వ్యాసంలో ఇలా రాసారు
రామాయణం మన దేశం లోనే జరిగిందని మన నమ్మకం...మూఢ నమ్మకం. ఇండోనేసియా, థాయిలాండ్, మలేసియా, శ్రీలంక వగైరా దేశాల వారికి వారి రామాయణం వారికి ఉంది. యూరప్ లో యూట్రుస్కాన్ శిల్పాలలో రామాయణ గాధ కానవస్తుంది. ఇస్లాం దేశాలని నేడు చెప్పుకుంటున్న దేశాలలో రామాయణం ఉండేది. ఇస్లాం దేశాలలో రామాయణ ప్రాబల్యం ప్రస్తుతం లేదు కాని, ఇటీవలి కాలంలో, పరిశోధకులు కొందరు, సరయూనది అంటే ఆఫ్ఘనిస్తాన్(గాంధారం)లోని హరీరూడ్ నదేనన్నారు. వాళ్ళని శిక్షించాలని ఫత్వా ఏదీ ఇప్పటివరకూ వెలువడలేదు.
ఏది ఏమైనా, మనం సీతాదేవి పాతివ్రత్యాన్ని గురించి కొద్దిగా చర్చించుకుందాం.
లంకలో కొంతకాలం రావణాసురుని అధీనంలో ఉన్నది సీత. ఆమె అట్లా పరాయి కొన్మ్పాలో ఉన్నందుకు, ఎవరు ఏమని అనుకుని పోతారో అని ఆమెని అగ్నిప్రవేశం చేయమన్నాడు శ్రీరాముడు. ఎక్కడ?...లంకలోనే, ఆమె నిప్పులో దూకింది. నిప్పు చల్లారింది. అగ్ని దేవుడు వగైరాలు ఆమెను శ్రీరాముని వద్దకు తెచ్చి "ఏమిటట్లా పామరుని వలె ప్రవర్తించావు? ఆమె సాక్షాత్తూ లక్ష్మీదేవి. నువ్వు సాక్షాత్తూ విష్ణుమూర్తివి" అని చివాట్ల లాంటి పొడిపొడి మాటలు అన్నారు.
శ్రీరాముడు "అవేమిటో నాకు తెలియదు. నేను దశరథుని కుమారుడునైన శ్రీరాముని మాత్రమే" అన్నాడు.
ఆ రోజులలో, రాజకీయ వాదుల ముందు, ప్రక్కన, వెనుక, పత్రికా విలేఖరులు లేరు కాబోలు. "సీత అకళంక. అగ్నిప్రవేశం చేసి అట్లా నిరూపించుకున్నది" అని అయోధ్యలోని వాళ్లకి తెలియదు.
ప్రజల డబ్బుతో శ్రీరాముని కుటుంబం యావత్తూ దినజీవితం గడుపుతున్నది కదా. సరిపోయింది అని పలువురి నమ్మకం. శ్రీరామునికి స్వంత ఆస్తి ఉన్నట్లుగా రామాయణంలో లేదు.
కానీ ఒక రజకుడు మాత్రం మన డబ్బుతో బతికేవాళ్ళు నీతి నిజాయితీతో బతకవద్దా-అని అనుకున్నాడు.
అంటే- ప్రచార అనుకూల్యం లేని శ్రీరాముడు, భార్యను వాల్మీకి ఆశ్రమానికి పంపించేసాడు.
"డబ్బు తింటున్నారురా - అన్యాయాలు సెస్తున్నారురా - చట్టాలను అతిక్రమిస్తున్నారురా - బంధుప్రీతి, కులప్రీతి, మతప్రీతి చూపెడుతున్నారురా " అని ఎంత మొత్తుకున్నా, మన దేశంలో వినేదెవడు? అన్ని పార్టీలూ అంతే. స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన నాటి నుండీ చూస్తూనే ఉన్నాం.. ఎవ్వడూ వినడు అని తెలిసినా అంటూనే ఉన్నాం - మన అసంతుష్టికి యాభై ఏళ్ళు నిండింది. మనది స్వర్ణ అసంతుష్టి"
అంటారు ఆయన
ఇక రామాయణం వచన రూపంలో రాసిన మరో రచయిత దాశరధి రంగాచార్య తమ జీవనయానం(ఆత్మకథ)లో రామాయణ గ్రంధావిష్కరణను గురించి ఇలా రాసారు(ఇది చూసి రాస్తున్నది కాదు - చదివినది గుర్తున్నంత మేర రాస్తున్నాను)

"నా రామాయణ గ్రందావిష్కరణకు విశ్వనాధ సత్యనారాయణ ను ముఖ్య అతిథిగా పిలిచామనీ, సన్మానం వారే చేస్తారనీ చెప్పారు నిర్వాహకులు. జల్లుమంది గుండె. అప్పటికే రామాయణ కల్పవృక్షాన్ని రాసిన వారు, పైగా సభలలో కోపతాపాలు ప్రదర్శిస్తారని చెప్పేవారు. ఏమికానుందో అనుకున్నాను. కానీ మాట్లాదదలుచుకున్నది మాట్లాడి తీరాలి అని నిర్ణయించుకున్నాను. సభ రానే వచ్చింది. నా ఉపన్యాసం లో "వాల్మీకి సంసార జీవన మాధుర్యాన్నీ లోకహితం కోసం అందజేసిన మహర్షి. రాముడు ప్రధానమా, సీత ప్రధానమా అని వాదించే వారిని కొందరిని నేనెరుగుదును. నా దృష్టిలో వారిద్దరూ కాదు - వాల్మీకి ప్రధానం. రామునిది కాదు గొప్పదనం ఆయనను మనకు అందించిన వాల్మీకిది ఆ ఘనత అంతా. మరొక వాల్మీకి లేక ఎందఱో రాములు చీకటిలో ఉండిపోయారని నా భావన" అంటూ చెప్పాలనుకున్నది చెప్పేసాను. తరువాత విశ్వనాధ ఉపన్యసించడం ప్రారంభించారు ఆదిలోనే ,"గ్రంధ రచయిత కృష్ణమాచార్యులు మాట్లాడిన ప్రతీ మాట తోనూ నేను విభేదిస్తున్నాను." అన్నారు ఈరోజు సభలో రణరంగమే అని జావకారిపోయాను. విశ్వనాధ కొనసాగించారు ,"ఆచారి వాల్మీకి ప్రధానం అన్నారు.

రాముడి అనుగ్రహం వల్లనే వాల్మీకి రామాయణం రాయగలిగాడనీ, పురుషోత్తముడు రాముడిని పోలిన వాడు మరొకడు ఉండే అవకాశమే లేదనీ నా దృఢ నమ్మకం. కానీ కృష్ణమాచార్యులను అభినందిస్తున్నాను. రామాయణాన్ని గురించి ఇలాంటి నూత్న భావనలు మరిన్ని రావాలి అని నమ్మే వాడిగా. ఇంత చిన్న వయసులో రామాయణం వ్రాసిన వారిని నేనెరగను. ఆచార్యులు ఇలాంటి ఉద్గ్రంధాల్ని మరిన్ని రాసేందుకు ఆ రామచంద్ర ప్రభువు ఆయురారోగ్యాలు ఇవ్వాలని ప్రార్ధిస్తున్నను" అన్నారు నా మనస్సు కుదుటపడింది. తరువాత ఆయన అమృతహస్తాల తో నాకు సత్కారం చేసి, కౌగలించుకున్నారు. చెవిలో గుసగుసగా "కృష్ణమాచారీ, రామాయణం ఏమైనా అర్ధమయ్యిందా నీకు" అనడిగారు, మనసు విప్పి "అర్ధం కాలేదు గురూగారూ" అన్నాను, బోసినవ్వు నవ్వి "పర్వాలేదులే. ముప్ఫయ్యేళ్లు చదివిన ముండావాణ్ణి నాకే అర్ధం కాలేదు నీకేమి అర్ధమౌతుంది" అన్నాడు.
ఇదీ ఆయన వరస మరో సందర్భంలో జీవనయానంలోనే ఇలా అంటాడు
మా వైష్ణవులకు పన్నెండుమంది ఆళ్వారులు ఉన్నారు. ఆళ్వారులు మహాభక్తులు. వారిలో ఒకడు కులశేఖర ఆళ్వారు. ఆయన చేర దేశ రాజు. ఒక బ్రాహ్మణుడి చేత రామాయణం సప్తాహం చేయిస్తున్నాడట ఆయన. ఆ అయ్యవారు కథ చెప్తూ.. అరణ్య వాసం చేస్తున్న రాముని మీదకు ఖర,దూషణ మొదలైన రాక్షసులు పన్నెండు వేలమంది రాక్షసులు యుద్ధానికి వచ్చారని ఆరోజుకు ఆపారట. కుల శేఖరులు మధన పడుతున్నారు - ఏమీ ఒక్క రాముని మీదకు పన్నెండు వేలమంది రాక్షసులా, మనము సాయమునకు పోవలె అనుకుని ఎవరక్కడ యుద్ధానికి సిద్ధం చేయండి అన్నారు. రాజాజ్ఞ్య అయినది. మహాసేనావాహిని తయారైంది. బయలుదేరుతున్నారు. ఇవతల మంత్రులు కంగారుగా తిరుగుతున్నారు "ఎక్కడి ఖర దూషణాదులు, ఏనాటి రాముడు ఈ సైన్యాన్నంతా ఏ శంకరగిరి మాన్యాలు పట్టిస్తారో" అని భయపడి.. రామాయణం చెప్పిన అయ్యవారిని శరణు వేడారు. అయ్యవారు కులశేఖరుల వద్దకు వచ్చి "రాజా నిన్న రామాయణం చెప్పాను కదా రామచంద్రుని మీదకు రాక్షసులు వచ్చారని" అన్నారు. "అవును స్వామీ రామునికి సాయంగానే వెళ్తున్నాను" అన్నారు రాజు. "కులశేఖరా! రామచంద్రుడు మొత్తం పన్నెండు వేల మంది రాక్షసులను వీరోచితంగా నరికి వేసాడు" అని చెప్పారు అయ్యవారు. "ఆహా నా రామచంద్రుడు విజయం సాధించారు" అంటూ రాముడు గెలిచిన సందర్భం గా రాజ్యమంతా విజయోత్సవాలు చేయించారు. అంత తన్మయత్వం సాధించారు కనుకనే కుల శేఖరులు ఆళ్వారు అయినారు. అసలు రామాయణం లోనే ఉంది ఆ తాదాత్మ్యత. ఏ తాదాత్మ్యత అయినా అనుభవించ గలవారికే"
చాగంటి కోటేశ్వరరావు గారి ఉపన్యాసం లో ఒకసారి చెప్పారు
"రామాయణం రాయడానికి ముందు ఆదికవి వాల్మీకికి ఒక పరీక్ష జరిగింది. అసలు కవి అన్నవాడికి కొన్ని లక్షణాలు ఉండాలి. నా రుషి కురుతే కావ్యం - రుషి కానివాడు తపస్సు చేయని నాడు కావ్యం రాయలేరన్నారు. సరే వాల్మీకి తపస్వి. కానీ రామాయణం కుటుంబ జీవన సర్వస్వం. సంసారం ఏర్పడినాకా ఇంత ప్రామాణికంగా గృహస్తుకి ఆదర్శాన్ని అందించినది మరొకటి లేదు. కనుక రామాయణ కర్తకు సున్నితమైన మనస్సు ఉండాలి. ఆతని హృదయ సౌకుమార్యం తెలుసుకునేందుకు ఒక బోయవాడి చేత రమిస్తున్న పక్షుల జంటలో ఒకదాన్ని కొట్టించారు. వాల్మీకి హృదయం గాయపడింది. బోయవాడు పక్షిని కొట్టడం అనే సామాన్యమైన విషయానికి కూడా గిలగిలాలాడితే రమిస్తున్న పక్షిని కొట్టిన నీకు ప్రఖ్యాతి లేకుండు గాక అని శాపంగా తొలి శ్లోకం పలికించారు. అదీ ఆయన అర్హత - హృదయ మార్దవం"
ఇలా ఎందఱో మహానుభావులు రామాయణ కావ్యం గురించి చెప్పారు. నేను విన్నంత కన్నంత తెలియవచ్చినంత తేటపరిచాను.
కూజితం రామ రామేతి మధురం మధురాక్షరం
ఆరుహ్య కవితా శాఖాం వందే వాల్మీకి కోకిలాం

అన్నా హజారే దురదృష్టవంతుడు.

2011-04-09T06:08:00.000-07:00

హజారే నాలుగురోజుల పాటు దీక్ష చేసి అవినీతిని ఎదిరించే ఆయుధాన్ని అందించాడన్నారు.దమ్మున్న మగాడు,దూసుకుపోయె కుర్రాడు నూటపదికోట్లు దాటిన జనాభాలో ఒకడు ఉన్నాడ్రా అని ఆనందించాను.అపర గాంధీ అంటున్నారాయన్ని.కానీ,ఒక్క విషయం లో మాత్రమే తేడా వస్తుంది ఇద్దరికీ.గాంధీ అదృష్టవంతుడు,హజారే దురదృష్టవంతుడు.
    గాంధీ గారి కాలం వేరు.ఆయన కాంగ్రెస్ అధ్యక్షుడయ్యేనాటికి దేశంలో కుమ్ములాటలూ,వైరుధ్యాలూ,బానిస మనస్తత్వం వ్యవస్థీకృతం అయిఉన్నాయి.నాణానికి మరోవైపు త్యాగం,సత్యం,ధర్మం లాంటి వాటి పట్ల ఇంకా నిష్ట ఉన్నవాళ్ల కాలం.సత్తెకాలం.అలాంటి సత్తెకాలంలో,1857నాటి వైఫల్యాల నుంచి పాఠం నేర్చుకున్న గాంధీజీ..ఈ దేశస్వాతంత్ర్యానికి సత్యం అహింసలే రాజమార్గాలని కనిపెట్టాడు.విదేశీ వ్యాపారాలు దేశాన్ని పిప్పి చేయడం,ఇంగ్లీషు చదువులు బానిస మనస్తత్వం పెంపొందించడం,అంతర్గత కుమ్ములాటలూ లాంటి సీరియస్ విషయాలని అమాయక పల్లెజనానికి కూడా అర్ధమయ్యేలా చిట్టిచిట్కాల్లాంటి విదేశీవస్త్రబహిష్కరణ,సహాయనిరాకరణ,హరిజనోద్ధరణ కార్యక్రమాలను రూపొందించారు.దేశం వెనక నిలచింది.ఇది గాంధీ గొడవ.
    గాంధీ గారు జోలె పడితే ఒంటిమీద ఏడు వారాల నగలు వేసేసిన ఆడవాళ్లున్నారు,ఆయన పిలుపందుకుని కామధేనువులాంటి ప్రాక్టీసులు వదిలేసుకున్న లాయర్లున్నారు,వందేమాతరం అంటూ లాఠీలకు ఒళ్లు అప్పచెప్పిన మహాబలిష్ఠులు ఉన్నారు.దురభ్యాసాలు ఉన్నా ధర్మనిష్ఠా ఉంది వాళ్లకి.అంత వరకూ ఎందుకు ముట్నూరి కృష్ణారావనే సంపాదకుడు.."కృష్ణా పత్రిక" ఆదాయ వ్యయాలు బొటాబొటీగానే ఉంచేవాడట,పట్టాభి గారు-సంస్థను లాభాల్లోకి తెస్తాను అంటే ససేమిరా అన్నాడట ముట్నూరి వారు,"లాభాల్లో ఉండి నిలవ ఉన్న సంస్థకి ఆశాపరులు చేరి చీడలా పడతారు కనుక లాభాలూ వద్దు నిలవా వద్దు" అన్నాట్ట.అంత సత్తెకాలపు సత్తెయ్యలు వాళ్లు.లాకేత్వమూ దకికొమ్మూ ఇవ్వని వారూ,ప్రాణాల్ని తృణప్రాయంగా భావించే వారూ ఉండేవారు.దానగుణం,ధర్మగుణం ఆనాడు మంచితనానికి కొలమానం.
     మరి నేడు?లంచాలూ లంచాలూ అని రాజకీయుల్నీ,బడావ్యాపారవేత్తల్ని,ప్రభుత్వాధికారుల్నీ తిట్టుకోవడమే గానీ.మన కింద నలుపు మనకి తెలుసా.సినిమా టిక్కెట్లు ఐపోతే బ్లాకులో కొనను మరోసారికి ఆగి కౌంటర్లోనే కొంటాను అని భీష్మించుకు కూచున్న వాడెవడు మనలో,ఎవడైనా లంచం అడిగితే "ఎందుకు ఇవ్వాలి"అని అడిగిన దమ్మున్న వాడెవడు మనలో.ఇంకంట్యాక్సు కట్టడం తప్పించుకోవాలని కోరుకోని వాడెవడు.మహా మహా ఎకరాలూ,ఏడువారాల నగలూ కాదు ధర్మంగా ఉండేందుకు చిన్నపాటి సుఖాల్ని త్యాగం చేయలేని వాళ్లమేగా అంతా.నేను రాజకీయుల వరకూ వెళ్లడం లేదు ప్రజల పరిస్థితే ఇలా ఉంది.
    మనలో మాట..... మనకే కావాలండీ అవినీతి.పిల్లాడు ఇంజినీరింగు పాస్ కాకపోతే లంచం ఇచ్చి అవజేసుకుంటామా,14ఏళ్ల కొడుకు బైక్ మీద చక్కర్లు కొడుతుంటే త్రాఫిక్ పోలీసును మానేజ్ చేసుకుంటామా.....లంచాలు లేకపోతే ఇవన్నీ ఎలాగ.ధర్మంగా బతకాల్సి వస్తుంది కదా.
    గుండె మీద చెయ్యేసుకుని చెప్పుకుంటే నిత్య వ్యవహారంలో "ధర్మం" అన్న మాట విని ఎన్నాళ్లయ్యింది.పక్కవాడి మంచి(కనీసం కుటుంబసభ్యుల మంచి) కొసం కొంత లాభం కొంత మానుకున్న వాడిని చూసి ఎన్నేళ్లయ్యింది.అసలు లంచం ఇవ్వడం ఇష్టం లేని వాణ్ని చూసారా? పిల్లలకి బాగా చదువుకుంటే-మంచి ఉద్యోగం వస్తుంది-మంచి ఉద్యొగం వస్తే-మంచి జీతం వస్తుంది-జీతం వస్తే సుఖం వస్తుంది అన్న సైకిల్ తప్ప,నీతి కథలు చెప్పి పెంచే వాళ్లు ఎంత అరుదైపోయారో గమనించారా.
    అసలు ఈ ప్రజలు మంచి రాజకీయ నాయకులను,పటిష్ఠమైన వ్యవస్థనూ కోరుకోవడానికి నైతికంగా అర్హులు కారు.
    అలాంటి జనాల మధ్య ఉన్నాడు పాపం అన్నా హజారే.ధనం-సుఖం బీజాక్షరాలుగా
జపిస్తోన్న ఈ జనాల మధ్య కాందిశీకుడిలా ఉన్నాడు ఆ మహానుభావుడు.అందుకే దురదృష్టవంతుడు.
పి.ఎస్:మరి నా సంగతి అంటారా నేను కూడా ఈ జనంలో ఒకడినే.కాకుంటే నా కింది నలుపు నాకు తెలుస్తోంది;-)

పక్కింటబ్బాయి (ఇల్లు మారాడు)

2011-04-05T00:42:00.000-07:00

గత మూడేళ్లు బ్లాగ్లోకంలో పక్కింటబ్బాయి (మా పక్కింటోళ్లకి) అంటూ గోడ మీద చేయాన్ చి కబుర్లు చెప్పిన సూరంపూడి పవన్ సంతోష్ నే. మరిదేంటీ? ఈ ఇంట్లో(బ్లాగు) ఉన్నారంటారా? అదో కథ.
                దాదాపు రెండు నెలల క్రితం ఓ టపా రాద్దామని ఇంట్లోకి వెళ్లబోయాను(లాగిన్). తీరా చూస్తే తాళానికి(పాస్ వర్డ్) తెరుచుకోవడం లేదు. అదెపోలే అనుకుని తాళం పోయిందని గూగులమ్మతో చెప్పి ప్రశ్నకు సమాధానం (సెక్యూరిటీ క్వశ్చన్) చెప్పబోతే అది నేను పెట్టిన ప్రశ్న కాక మరేదో చూపించింది. పోనీ నా యాహూ చిరునామాకు ఉత్తరం(మెయిల్) పంపమంటే పంపాను అంది. యాహూకి చేరలేదది.
                         అప్పుడు అర్ధమైంది. ఎవడో కబ్జాకోరు(హ్యాకర్) నా ఇల్లు కబ్జా(హ్యాకింగ్) చేశాడు. జీమెయిలు చిరునమా, ఆర్కుట్లతో పాటూ అత్యంత ఇష్టమైన నా బ్లాగిల్లు కూడా కబ్జాకోరల్లో చిక్కుకుంది.
                           రెండు నెలల్లో, నా ఆర్కుట్ ఖాతాలో ఎవరెవర్నో స్నేహితులుగా చేర్చుకున్నారు. కొత్త కమ్యూనిటీల్లో చేరాడు. జీమెయిలు ఎలా వాడాడో తెలియను కూడా తెలియదు.నా ఖర్మ కాకుంటే-నేనేమైనా సెలబ్రెటీనా, లెజెండ్ నా ఖాతా కబ్జా చేయడానికి ఎవడో కుర్ర హ్యాకరు నేర్చుకున్న వెర్రి కొద్దీ చేసుంటాడీ పని.
ఇక కొత్త ఇల్లు(బ్లాగు) కట్టుకుని. గృహ ప్రవేశం చేస్తున్నాను. ముఖ్యంగా పక్కింటబ్బాయి(మా పక్కింటోళ్లకి) నిర్వహిస్తున్నప్పుడు ఇంటికి ఇరుగు పొరుగున ఉండి ప్రోత్సహించిన బ్లాగ్బంధువులు
కొత్తపాళీ, ప్రణీత స్వాతి, కత్తి మహేష్ కుమార్, రానారె, విహారి, చైతన్య, ఎన్.రహమతుల్లా, మంచుపల్లకి, సుజాత, మందాకిని, సౌమ్య, రాధిక, మురళీ, జీడిపప్పు, చిలమకూరు విజయ మోహన్, చదువరి, భైరవభట్ల కామేశ్వరరావు, శ్రీదేవి, రాజేంద్రకుమార్ దేవరపల్లి, అశ్విన్ బూదరాజు గార్లకు నా కృతజ్ఞతలు. పైన పేర్కొన్న వారే కాక మరెందరో అనామకులు, ఇంకెందరో అతిథులు అందరికీ వందనాలు. అందరూ నా ఈ కొత్త ఇల్లు(బ్లాగు) గృహప్రవేశ ఆహ్వానం మన్నించి మదర్పిత చందన తాంబూలాది సత్కారాలు స్వీకరించి మమ్మానందింపజేయ ప్రార్థన.
                                    మంగళం మహత్ శ్రీ శ్రీ శ్రీ
ఆగమనాభిలాషి,                                                        భవదీయుడు,
పక్కింటబ్బాయి.                                                   సూరంపూడి పవన్ సంతోష్